เผาไหม้ดวงวิญญาณลุกไหม้อยู่ แต่เพลิงนี้ ตอนนี้ไม่สามารถทำอันตรายฉินเฉาได้แล้วแต่หยวนหยินไม่รู้ ดังนั้น เธอจึงควบคุมดอกบัวพันธนาการนี้ขณะที่ในตาเปล่งแสงซับซ้อน“ฉินเฉา ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้”“ข้าไปทำอะไรให้เจ้า?”ฉินเฉาสงสัยอย่างมาก อดไม่ได้ต้องถามออกไป“ทำไม ทำไมเจ้าถึงเห็นแต่ศิษย์น้องของข้า ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา!”คำพูดของหยวนหยินทำให้ทุกคนพากันตกใจ“ข้าและหยวนเมิ่งเข้าสำนักมาพร้อมกัน กระทั่งอาจารย์! กระทั่งอาจารย์ก็ยังรักเธอมากกว่าข้า มอบตำแหน่งผู้พิทักษ์กระบี่ให้กับเธอ! พี่น้องคนอื่นๆ ก็ชอบเธอ ไม่สนใจข้า! เจ้า ฉินเฉา แต่ละครั้งที่ปรากฏตัว ก็เอาแต่มองศิษย์น้องของข้า ไม่ชายตามองข้าแม้แต่เศษเสี้ยว! ข้าด้อยกว่าศิษย์น้องของข้าตรงไหน! ทำไม ทำไมทุกคนถึงได้ชอบเธอ!”ยิ่งพูด น˺าเสียงของหยวนหยินยิ่งเกรี้ยวกราด “ในเมื่อข้าไม่ได้ ข้าจะทำลายมันด้วยตัวเอง!”“ความอิจฉา มีแต่ทำให้คนน่าเกลียดขึ้น”แม้ว่าฉินเฉาจะถูกพันธนาการอยู่ แต่สีหน้ากลับไม่แยแส พูดขึ้นว่า“เจ้าเทียบกับหยวนเมิ่งแล้วมีสิ่งที่ดีกว่า แต่เจ้ากลับทำลายมัน ตอนนี้สิ่งที่เจ้าเหลือมีเพียงแค่ความน่ารังเกียจ”“ฉินเฉา! เจ้าจะดูถูกข้ายังไงก็ได้! แต่ไม่ว่ายังไง วันนี้ก็คือวันตายของเจ้า!”หยวนหยินอาจจะเพราะรักกลายเป็นความเกลียดชัง เตรียมรัดคอฉินเฉาตั้งแต่ยังเด็ก ไม่ว่าอะไรที่เธอชอบ ก็ล้วนมีแต่ศิษย์น้องเป็นผู้ได้ไปวันนี้ เธอจะต้องเอามันมา! หรือไม่ก็ทำล
