รจากเจ้า! ฉินเฉา ฆ่าข้าเลยสิ! ตายในมือเจ้า บางทีอาจเป็นชะตาของข้าก็ได้!”“ฮึ่ม! งั้นข้าจะสงเคราะห์เจ้าเอง!”ขณะที่ฉินเฉาจะสั่งการโซ่จับวิญญาณนั้น กระบี่สีทอง-แดงก็เปล่งแสงออกมา ชนใส่โซ่จับวิญญาณของฉินเฉา ทำให้โซ่ทั้งสองส่ายไปมา“ฉินเฉา ถ้าเจ้าจะทำร้ายลูกศิษย์ของข้า ต้องผ่านข้าไปก่อน”ชิงซิ่วซือไท่ในมือถือกระบี่ปราณ ขวางอยู่ตรงหน้าลูกศิษย์ตัวเอง“อาจารย์…..”หยวนหยินมองหลังของอาจารย์ ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีร่างกาย เป็นเพียงร่างวิญญาณหยางเทวะ กลัวว่าเธอคงร้องไห้ไปแล้วทำไม ข้าทำผิดอย่างนี้ ทำไมอาจารย์ถึงยังปกป้องข้าอีก…..“เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง…..”เหมือนกับรู้สึกถึงสายตาของศิษย์ ชิงซิ่วซือไท่หันกลับไปช้าๆ มองไปที่ร่างของเธอที่ถูกโซ่ยกขึ้นกลางอากาศ พูดว่า “เรื่องน่าเศร้าตั้งแต่โบราณ ก็คือการรักข้างเดียว… ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะต้องมาเจอกับมัน”“ในเมื่อน้องสาวหยวนเมิ่งและชิงซิ่วซือไท่ขอไว้ เพื่อเห็นแก่หน้าของทั้งสอง ครั้งนี้ข้าจะยกโทษให้”เมื่อฉินเฉาพูดจบก็เขย่าแขน โซ่จับวิญญาณก็บินกลับมา ห้อยอยู่ตรงชายแขนเสื้อของเขาเหมือนเดิมร่างวิญญาณหยางเทวะของหยวนหยินก็ตกลงมา ลอยกลับเข้าไปในร่างของเธอช้าๆหญิงสาวหน้าขาวซีด คุกเข่าลงกับพื้นอาจารย์ของเธอก็กลับเข้าร่าง มายืนอยู่ข้างเธอ ลูบหัวลูกศิษย์ของตนอย่างอ่อนโยนศิษย์คนอื่นๆ ก็กลับเข้าร่างของตน“ประมุขฉิน เรื่องนี้กระจ่างแล้ว”แม้จะไม่พูดว่าใครชนะใครแพ้ เจ้าสำนักชิงเม่ยโ
