เห็นกรงในมือถูกฉินเฉาแย่งไปก็พลันโกรธขึ้นมาเขาแย่งหน้าไม้จากคนที่อยู่ใกล้ๆ พร้อมกับเล็งมาที่ฉินเฉาแล้วพูดว่า“ถ้ามีสมองก็รีบคืนมันมาซะ ไม่อย่างนั้นอย่ามาโทษว่าบิดาทำเกินไป!”เขาพูดขู่“เอาเลย ยิงมาเลย”ฉินเฉาชี้มาที่หน้าผากตัวเอง “นายยิงหน้าไม้มา หัวของฉันก็ ปุ ถูกยิงทะลุ”คนขายเห็นว่าฉินเฉาไม่กลัวก็ตัวสั่น เขากล้าทำให้คนกลัว แต่ไม่กล้าฆ่าคนจริงๆ!เขามองไปที่ฉินเฉา จากนั้นก็หัวเราะเยาะ แล้วพูดขึ้น “เจ้าลูกเต่าก็ได้ กระดูกแกแข็งนักใช่มั้ย วันนี้ปู่ของเอ็งอาจจะไม่กล้าฆ่าเอ็ง แต่อย่างน้อยต้องหักกระดูกแกสักท่อน!”หลังจากพูดจบเขาก็โบกมือ นักล่าที่ตระเวนไปทั่วภูเขาทุกปีก็ดาหน้ากันออกมา“ไม่ อย่าสู้กัน!”คุณนายยังสาวร้องออกมาเธอไม่คิดว่าแค่คิดจะซื้อสัตว์เลี้ยงสักตัวจะมีปัญหาเยอะขนาดนี้ฉินเฉาแหย่มือเข้าไปในกรง หยอกเล่นกับลิลลี่อย่างมีความสุข ไม่สนใจพวกนั้นมีชายคนหนึ่งเดินมาถึงร่างฉินเฉา เขายื่นมือออกมาจะคว้าไหล่ฉินเฉา หวังจะกราชากเจ้าคนไม่มีตานี้ลงกับพื้น จากนั้นจะได้รุมยำตีนแต่มือของเขากลับรู้สึกเหมือนกับจับเสาหิน ไม่ว่าจะออกแรงยังไงก็ทำให้ฉินเฉาขยับไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว“ประหลาดมาก!”ชายคนนั้นพูดออกมา ในเมื่อกราชากไม่ได้ เขาก็เหวี่ยงหมัดต่อยเข้าที่ท้องของฉินเฉาในขณะเดียวกัน ฉินเฉาที่เคลื่อนไหวได้เร็วกว่าก็ยกเท้าขึ้นเตะใส่ชายคนนั้น“ปัง!”ชายคนนั้นกระแทกใส่กรงสัตว์ ทันใดนั้นก็ทำให้สัตว์ป่าพวกนั้นตกใจพ
