หลังจากพูดจบ พ่อค้าที่เหลือก็มายืนข้างหลังชายคนนั้นด้วยท่าทางคุกคามคนทั้งหลายนี้ ในมือยังถือหน้าไม้สำหรับล่าไว้ในมือในเมืองเล็กๆ นี้ มีคนเดินถือหน้าไม้ไปมา ไม่มีใครมาจัดการ“พี่ใหญ่ฉิน พวกเราไปกันเถอะ”หยวนเมิ่งที่อยู่ข้างหลังดึงเสื้อฉินเฉาเธอไม่ได้กลัวพี่ใหญ่ฉินจะบาดเจ็บจากคนพวกนี้ แต่เธอเป็นห่วงว่าคนพวกนี้จะถูกพี่ใหญ่ฉินทำร้ายเอา“เมื่อได้ของ ของฉันกลับ ฉันก็จะไป”ฉินเฉาปัดมือหยวนเมิ่งออกเบาๆ “เป็นเด็กดีคอยอยู่ใกล้ๆ ฉันไว้นะ”“พี่สาวคนนี้ จ่ายเงินมาแล้วเอาของไปได้เลย!”เมื่อเห็นว่าฉินเฉาไม่ต้องการซื้อ ความกระตือรือร้นของคนขายก็หมดไป“อืม แต่อย่าเอาไปขายให้คนอื่นอีก”คุณนายยังสาวรู้สึกดีใจที่สามารถซื้อจิ้งจอกน้อยให้ลูกสาวได้ จึงหยิบเงินออกมา“ฉันบอกแล้วว่านายไม่สามารถขายให้เธอได้”ฉินเฉามองไปที่ชายหลายคนที่ถือหน้าไม้ พร้อมกับพูดออกมายิ่งกว่านั้น เขายังฉวยโอกาส ยื่นมือออกไป คว้าเอากรงจิ้งจอกจากมือคนขายคนนั้น“โฮ่งๆ! โฮ่งๆ!”จิ้งจอกน้อยที่อยู่ในกรง เห็นฉินเฉาก็เห่าออกมา“เจ้าหนู แกวิ่งมาถึงนี่เลยเหรอ”ฉินเฉาอดไม่ได้ยิ้มแหยออกมาทั้งเนื้อทั้งตัวลิลลี่สกปรกไปหมด มองมาที่ฉินเฉาด้วยท่าทางน่าสงสาร สายตานั้นเหมือนกับบอกว่า มันคิดถึงเขามากจิ้งจอกน้อยของเขาตัวนี้วิ่งมาไกลจากเมืองซู่หนาน ไม่รู้ว่าจะหาเธอได้ยังไงถ้าไม่ได้เจอกับเธอวันนี้ เธอคงจะถูกซื้อไปแล้ว“เจ้าลูกเต่านี่ ของในมือแม่งยังกล้าแย่ง!”เมื่อคนขาย
