“ขอโทษที่ให้คอยนานค่ะ”ประสิทธิภาพของโรงแรมนี้รวดเร็วมาก ไม่นาน อาหารซีฟู้ดสำหรับงานเลี้ยงก็ทยอยมาเสิร์ฟจะไม่ให้เร็วได้ยังไง เพราะว่าในครัว มีชายชั่วร้ายหลายคน แต่ละคนถือดาบยาว ชี้ไปที่เหล่าเชฟทั้งหลายที่กำลังตัวสั่น“อะ อาหารเสร็จแล้ว… ปละ ปล่อยพวกเราไปได้หรือยัง…..”เชฟที่ใจกล้าคนหนึ่งถามขึ้นเสียงสั่น“ปล่อยพวกแก?”ชายที่มีแผลบนใบหน้าแสยะยิ้ม “แน่นอนว่าปล่อยแน่ แต่ว่าปล่อยลงนรกนะ”หลังจากพูดจบ เขาก็สะบัดดาบ ตัดเชฟคนนั้นเป็นสองส่วน เชฟที่เหลือหวาดกลัว รีบนั่งยองๆ ลงกับพื้นพร้อมด้วยร่างที่สั่นเทา แม้แต่ลมยังไม่กล้าผายออกมาฉินเฉาและพวกของฮวงอันไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้ พวกเขากำลังเพลิดเพลินกับอาหารทะเลที่กองอยู่ตรงหน้า“ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ารสชาติของล็อบสเตอร์ตัวนี้ไม่ถูกต้อง?”ฮวงอันที่กินไปเยอะแล้ววางตะเกียบลง “หรือว่าจะเป็นรสชาติแบบเสฉวน?”“โอ๊ย จะรสอะไรก็กินๆ ไปเถอะ”ฉินเฉาจัดการเขมือบล็อบสเตอร์ลงไปอย่างรวดเร็ว เขาทานราวกับว่าชาตินี้ไม่เคยทานมาก่อน ตั้งแต่ที่เข้าสู่ช่วงความสามารถเทวะ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องกินอาหารแล้ว เหมือนกับที่หยวนเมิ่งพูด สิ่งที่เขาต้องการคือลมปราณจากธรรมชาติแต่ลมปราณธรรมชาตินี้เบาบางมาก ไม่เพียงพอต่อความต้องการทั้งเขายังไม่มีหินวิญญาณที่บริสุทธิ์ด้วย“หืม หยวนเมิ่ง ทำไมเธอไม่กินล่ะ?”ฉินเฉาเงยหน้าขึ้น พบว่าหยวนเมิ่งนั่งเฉย นอกจากจิบไวน์แล้วอาหารอย่างอื่นเธอไม่แตะเลย“คะ คือว่า
