ล้าง? ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเลยล่ะ?”หยวนเมิ่งเหมือนอยากรู้“นี่เป็นวิชาจากโลกเซียน ฉันบังเอิญได้มันมา” ฉินเฉาพูด “ถ้าเธอชอบ ฉันสอนให้ก็ได้นะ”“ข้า ข้าไม่เรียน!”ความจริงใจของฉินเฉาทำให้หยวนเมิ่งรู้สึกผิดทำไมตัวเธอถึงได้สงสัยพี่ใหญ่ฉินกัน!“วิชาของพี่ใหญ่ฉิน จะมาสอนคนนอกอย่างข้าได้ยังไง…..”“ใครเป็นคนนอกกัน!” ฉินเฉาโบกมือแล้วพูดว่า “เธอเคยให้ยาช่วยชีวิตฉันครั้งหนึ่ง จำไม่ได้เหรอ”“ที่ช่วยพี่ใหญ่ฉินฟื้นตัวจากยานั้นถือเป็นเรื่องดี… พูดไปแล้ว ยานั่นก็เป็นของสำนัก ไม่ใช่ของข้า…..”“เป็นอย่างงั้นแล้วจะทำไม” ฉินเฉาพูด “เธอไม่ใช่คนของง๊อไบ๊เหรอ สำนักเธอกับเธอ มีอะไรแตกต่างกัน! สำหรับฉันแล้ว ในใจจดจำแต่ความดีของเธอ”“จริง จริงเหรอ…..”ได้ยินว่าฉินเฉาจำเธอไว้ในใจ หยวนเมิ่งก็พลันตื่นเต้นจนแทบบ้าแต่ว่าทันใดนั้น เธอก็นึกถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วในเมื่อพี่ใหญ่ฉินไม่ได้ฝึกค่ายกลกระบี่หยางเทวะ แล้วเธอจะพูดกับอาจารย์ยังไงดี? จากท่าทางของท่าน ท่านตัดสินใจไปแล้วว่าข้าขโมยค่ายกลกระบี่หยางเทวะมาให้พี่ใหญ่ฉินแล้วในเมื่อพี่ใหญ่ฉินไม่ได้ฝึกวิชานี้ แท้จริงแล้วมันถูกใครขโมยไป?“น้องสาวหยวนเมิ่ง เธอกำลังจะไปไหนต่อ?”ฉินเฉารู้สึกชอบศิษย์น้องผู้น่ารักคนนี้มาก อดถามออกมาไม่ได้“ข้า ข้า…..”หยวนเมิ่งลังเล สุดท้ายก็พูดออกมาว่า “จริงๆ แล้วข้าถูกสำนักลงโทษ ดังนั้น ตามธรรมเนียมแล้ว ข้าต้องค่อยๆ เดินทางกลับสำนักอย่างช้
