าน!”หยวนหยินเห็นอย่างนี้ก็มีความสุขอย่างยิ่ง รีบพูดขึ้นทันที“ไม่ต้อง”ชิงซิ่วส่ายหัวปฏิเสธ แล้วพูดว่า “ศิษย์ง๊อไบ๊รับคำสั่ง กลับเขาง๊อไบ๊กับข้า งานประลองหงเหมินที่กำลังจะเกิดนี้ เจ้าเป็นกำลังหลักของง๊อไบ๊ข้า”“ค่ะ!”หยวนหยินที่ไม่ได้ถือกระบี่ก็กัดฟันก่อนจะจากไป เธอพูดขึ้นในใจว่า ฮึ่ม ข้าจะต้องได้กระบี่นั้นมาอยู่ในมือให้ได้! เมื่อมีกระบี่นั้นอยู่ในมือ ก็ถือว่ามีสิทธิ์เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักคนต่อไป!พวกเธอจากไป ทิ้งหยวนเมิ่งที่กำลังร˹าไห้ไว้ข้างหลังเพียงคนเดียวเธอได้รับความอยุติธรรม ทั้งอาจารย์ยังทิ้งเธออีก นี่ทำให้เธอเสียใจมากฉินเฉาลังเลว่าจะปรากฏตัวออกไปดีมั้ย?ถ้าเขาปรากฏตัวออกไป แล้วเกิดนางชีจากง๊อไบ๊เห็นเข้า เขาจะอธิบายยังไง?หรือว่าจะปลีกตัวจากไปเงียบๆ ดีขณะที่ฉินเฉากำลังวางแผนจะจากไปนั้นเอง ในหญ้ารกชัฏก็ได้มีเสียงดังขึ้น“เคี๊ยกๆ ๆ …..”แสงสีเขียวเปล่งวาบตรงหน้าพวกเขา จากนั้น ชายที่ใบหน้ามีปุ่มตะปุ่มตะป̅าผมสีเขียวก็ได้เดินออกมาจากแสงนั้น พร้อมกับเสียงหัวเราะน่าเกลียด มองมาที่หยวนเมิ่ง“เจ้าเป็นใคร?”เมื่อหยวนเมิ่งเห็นคนคนนี้ ก็กระโดดขึ้นจากพื้นทันที กระบี่ที่แบกอยู่ข้างหลังก็หลุดออกจากฝัก เล็งไปที่ฝั่งตรงข้าม“ข้าคือใครน่ะเหรอ? เหอๆ …..”รอยยิ้มของคนคนนั้นน่าขยะแขยงจริงๆ เขาเลียริมฝีปากแล้วพูดว่า “ข้าคือเซียนกบผู้ฝึกฝนอยู่บนเขาซูซานมานับพันปี สาวน้อยผู้งดงามจากง๊อไบ๊ ข้าจ้องเจ้ามานา
