นี้จะกลัวขยะอย่างเจ้าอย่างงั้นเหรอ?”หลงสืออวี่ไม่พอใจ เมื่อได้ยินอย่างนี้ก็กระโดดออกมาอย่างโมโห“ประมุขฉินใจเย็นก่อน”ถานไห่โบกมือแล้วพูดว่า “ศิษย์น้องของข้าต้องการสังหารเฉินชิงเรื่องนี้เป็นเรื่องของสำนักเรา แม้ว่าประมุขฉินจะเป็นประมุขของนิกายหลัวซา ทั้งยังเป็นแขกของสำนักเทพยุทธ์เรา แต่คงไม่เหมาะที่จะมายุ่งเรื่องในสำนักของเรา”“ทำไมจะไม่ใช่เรื่องของผม ในท้องของเฉินชิงมีลูกของผมอยู่!หลงสืออวี่ต้องการสังหารภรรยาและลูกของผม เรื่องอย่างนี้จะไม่ให้ผมแค้นได้ยังไง!”ฉินเฉาพูดอย่างเย็นชา“ประมุขฉิน ต่อให้เจ้าต้องการแก้แค้น ก็ไม่อาจสังหารคนในสำนักเทพยุทธ์ของข้า”บนใบหน้าของถานไห่ยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม “เฉินชิงเป็นภรรยาเจ้า แต่ก็เป็นศิษย์ข้าด้วย เรื่องนี้ ให้พวกเราสำนักเทพยุทธ์จัดการเองดีกว่า ยังไงก็ตาม ถ้าเจ้าอยากจะแก้แค้น ทำไมไม่รอให้ถึงงานประลองหงเหมินล่ะ ถ้าข้าจำไม่ผิด เห็นว่าเจ้าและฝ่ายธรรมะมีข้อตกลงกันว่าจะสะสางบุญคุณความแค้นให้สิ้นสุดในงานนั้น ประมุขฉิน เจ้าก็เป็นประมุขคนหนึ่ง คงไม่คิดจะผิดคำสัญญาหรอกนะ”“ฮึ่ม!”เมื่อเจอกับคำพูดของถานไห่ ฉินเฉาแม้จะไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ“ยิ่งกว่านั้น เฉินชิงยังเป็นศิษย์พี่ใหญ่รุ่นที่ 37 ของสำนักเทพยุทธ์ของข้า นี่คือสิ่งที่ใครก็ไม่สามารถเปลี่ยนได้ ขอประมุขฉินโปรดวางใจ มีข้าอยู่ ภรรยาและลูกของเจ้าจะปลอดภัยอย่างแน่นอน”“เจ้าสำนักถาน ความหมายของคุณคือ…..”
