ท่าไหร่ อย่าใช้มันออกมาอีกจะดีกว่า”บนยอดเขา มีคนในชุดพรตเก่าขาด เหยียบอยู่บนกระบี่ กำลังบินมาอย่างช้าๆ“อาจารย์!”“อาจารย์!”“เจ้าสำนัก?”เฉินชิงและโม่เทียนหยาร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกันศิษย์คนอื่นของสำนักเทพยุทธ์ก็จ้องตาโตนี่ไม่ใช่ถานไห่ เจ้าสำนักถานหรอกเหรอ ไม่ใช่ว่าเจ้าสำนักหลงบอกว่าเขาใกล้จะข้ามชั้นได้แล้วจึงต้องเก็บตัว นี่ออกมาแล้ว?“หมอดู?”ฉินเฉาประหลาดใจมาก ตาแก่นี่มันคือคนที่ดูดวงหลอกเอาเงินของเขาที่รีสอร์ตพักร้อนคนนั้นนี่หว่า!ที่แท้ เขาก็คือเจ้าสำนัก สำนักนี้!หรือว่าเจ้าสำนักของฝ่ายธรรมะจะชอบเล่นเป็นหมอดูหลอกเอาเงินคนอื่น?“ศิษย์พี่เจ้าสำนัก…..”หลงสืออวี่หน้าซีด ในดวงตาไร้ซึ่งประกายดุร้ายแต่ถานไห่กลับเหลือบมองเขาคราหนึ่ง แล้วพูดออกมาว่า “ศิษย์น้อง เพราะว่าข้าใกล้จะเลื่อนระดับได้แล้ว จึงต้องเก็บตัวปล่อยให้เจ้าต้องรับหน้าที่แทน ตอนนี้ข้าออกมา เจ้าก็วางภาระบนบ่าลง แล้วตั้งใจเก็บตัวเพื่อเข้าสู่ชั้นที่เจ็ดเถอะ”“ครับ ศิษย์พี่…..”เมื่อหลงสืออวี่ได้ยินว่าถานไห่คนนี้ไม่ถามหาความรับผิดชอบจากเขาก็โล่งใจเขากลัวเพลงกระบี่ที่ศิษย์พี่ของเขาเพิ่งจะใช้ออกมานี้ เป็นพลังของคนที่อยู่ในขั้นกายทองคำชั้นที่เก้าเพียงแค่ข้ามผ่านอีกครั้ง ศิษย์พี่ก็จะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ขั้นประกายแสงแล้วเมื่อถึงตอนนั้น เขาก็จะมีคุณสมบัติพร้อมที่จะควบคุมศาลากระบี่โดยสมบูรณ์ การจะสังหารตัวเขานั้น ถือว่าเป็นเรื่องง่ายๆตัวเขาต้
