ี้ถูกโจมตีจนลอยขึ้นไปอย่างน่าสมเพช จากนั้นก็ตกลงพื้นฮ่าวเทียนตกใจ สะบัดแขนเสื้อ วิ่งไปรับอาจารย์ของเขา“นี่ นี่มันวิชาผีสางอะไร!”หลงสืออวี่ริมฝีปากสั่น“สวรรค์…”“เมื่อกี้นี้เกิดอะไรขึ้น!”“เหมือนจะมีแสงสีทองเปล่งออกมาจากเฉินชิง!”เหล่าคนดูที่มองดูจากที่ไกลๆ โชคดีที่ไม่ถูกโจมตีไปด้วย พากันเริ่มส่งเสียงดังเซ็งแซ่“… พวกเจ้ากำลังปกป้องแม่เหรอ… ”เฉินชิงมองลงไปที่ท้องของตน แล้วก็เหมือนกับรู้สึกว่ามีเสียงกำลังตะโกนเรียกเธอว่าแม่ใบหน้าเย็นชาของเธอพลันน˺าตาไหลอาบหน้า“แม่ไม่เป็นไร… พวกเจ้าเป็นเด็กดีจริงๆ …..”“มารร้าย!”หลงสืออวี่กัดฟัน แล้วพูดขึ้นมาว่า “ดี เมื่อเป็นอย่างนี้ ข้าจะเป็นคนจัดการเจ้าเอง!”เมื่อเขาพูดจบ กระบี่ของเขาก็เปล่งเสียงคำรามออกมา พร้อมกับเดินเข้าไปหาเฉินชิงทีละก้าวแต่ในตอนนี้เอง บนท้องฟ้าพลันปรากฏเสียงเหมือนฟ้าผ่าดังมา“ใครกล้าทำร้ายเธอ!”เปรี้ยง!เสียงคำรามนี้ดังราวฟ้าผ่า พร้อมกับลำแสงที่อยู่เหนือเขาซูซานจากนั้น อย่างรวดเร็ว ร่างนั้นก็เหยียบลงบนลานกระบี่ตัดสินคนในชุดดำนี้ มีรูปร่างผอมบางทันทีที่เขาปรากฏตัวขึ้น ความโกรธของหลงสืออวี่ก็ปะทุขึ้นเกินขีดจำกัดเจ้าสำนักเขาเทพยุทธ์นี้ ปล่อยกระบี่เป็นลำแสงสีเขียวบินออกไปหวังจะเสียบร่างของเฉินชิง“หยุดความคิดนั้นซะ!”ร่างนั้นพลันเคลื่อนไหวปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินชิง ขณะเดียวกันฝ่ามือขวาของเขาก็ปรากฏแสงสีทองแล่นแปลบปลาบ พร้อมกับปัดกระบี่เล่มนั้นไปป
