ัง!กระบี่ของเจ้าสำนักเขาเทพยุทธ์นี้ถูกฝ่ามือตบออกไป ชนเข้ากับยอดเขาที่อยู่ใกล้ๆตูม!ยอดเขาลูกนั้นพลันถูกตัด พังทลายลงอย่างช้าๆหยวนเมิ่งมองดูร่างนั้น ร่างของเธอก็สั่นน้อยๆแต่เมื่อมองไปที่เฉินชิง เธอกลับเลวร้ายกว่าน˺าตาที่ไหลอาบหน้าของเธอ ยิ่งมากกว่าเมื่อครู่อีก“เจ้าไม่ควรมา”“เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ถ้าฉันไม่มา แล้วใครจะมา?”กระบี่หยินหยางราชันย์มารในมือฉินเฉาตัดโซ่ที่มัดร่างเฉินชิงออกเคล้ง ตุบ!เหล็กดาวตกที่แข็งนี้ถูกตัดขาดทันที ร่างของเฉินชิงล้มลงในอ้อมกอดของฉินเฉา“เป็นเด็กดีรออยู่ที่นี่นะ ฉันจะไปสั่งสอนเจ้าเฒ่านั่นสักหน่อย แล้วค่อยพาเธอไปด้วยกัน”ฉินเฉาปล่อยเฉินชิง ให้เธอยืนอยู่ข้างหลังส่วนตัวเขานั้นยืนอยู่ด้านหน้าของเธอ ในขณะเดียวกัน ก็เรียกระฆังหยินหยางออกมาปกป้องผู้หญิงของตน“ฉินเฉา เจ้ากล้ามากนะที่มาสำนักเทพยุทธ์ของข้า ช่างรนหาที่ตาย!”ศัตรูหนทางคับแคบโดยเฉพาะแขนของตนที่ถูกฉินเฉาตัดไป เมื่อฮ่าวเทียนเห็นฉินเฉาความเกลียดชังที่อยู่ในใจก็ปะทุขึ้น ลูกตากลายเป็นแดงก˹า กัดฟันพูดออกมา“สำนักเทพยุทธ์แล้วทำไม ฉันอยากจะมาก็มา อยากจะไปก็ไป”ฉินเฉาพูดกับฮ่าวเทียนอย่างไม่ใส่ใจ ส่วนสายตาของเขากวาดหาร่างของซีเหมินอวี่ชิงที่อยู่ในฝูงคนในใจหยวนเมิ่งแอบเต้นแรง เขากำลังมองหาใคร? จะเป็นฉันมั้ยนะ?“สมกับเป็นมารร้ายจากเส้นทางปีศาจจริงๆ พูดจาใหญ่โตซะไม่มี”หลงสืออวี่พูดเหน็บแนมมองไปที่ฉินเฉาแล้วพูดว่า “มารร้าย ใน
