ศิษย์สำนักคุนหลุน…”ฉินเฉามองไปที่ชูเฟิงอย่างตั้งใจ จับบ่าของเขาแล้วพูดว่า “ชูเฟิง…ถ้านายรู้อะไรอีกก็ช่วยบอกฉันมา เพื่อช่วยเธอแล้วต่อให้ต้องเสี่ยงชีวิตฉันก็จะทำ!”“ข้า ข้าว่าพี่ปล่อยไหล่ข้าก่อนดีกว่า…”ฉินเฉามือหนักมาก ด้วยอารามตื่นเต้นทำให้ลืมคุมแรงหน้าของชูเฟิงซีดลงถนัดตา“โทษที!”ฉินเฉาเห็นชูเฟิงมีสีหน้าเจ็บปวดก็รีบขอโทษขอโพยยกใหญ่“พี่ใหญ่ฉินไม่ต้องใส่ใจ” ชูเฟิงส่ายหัว “พี่ฟังข้านะ ถ้าพี่ต้องการไปเขาคุนหลุนจะต้องถามศิษย์ของสำนักคุนหลุน พี่ใหญ่ฉินข้าสามารถบอกกับพี่ได้เพียงเท่านี้ เพราะว่าข้ารู้เท่านี้ เขาคุนหลุนนั้น แม้แต่ครั้งเดียวข้าก็ไม่เคยไป นอกจากนี้ ข้ายังเป็นเพียงพรตน้อยที่มีพื้นฐานฝึกตนอยู่แค่ขั้นสร้างรากฐานเท่านั้น”“แค่นี้ฉันก็พอใจมากแล้ว”ฉินเฉาตบไหล่ชูเฟิง “ขอบคุณนะชูเฟิง หนี้ครั้งนี้ ฉันจะใช้คืนอย่างแน่นอน”“พี่ใหญ่ฉินเกรงใจไปแล้ว”ชูเฟิงโบกมือไปมาขณะที่ฉินเฉาอยากจะพูดอะไรอีก หางตาของเขาก็เห็นบนถนน มีร่างของคนคนหนึ่งยืนอยู่“หยางถิง จอดนี่แหละ!”ฉินเฉาตื่นตกใจ รีบโบกมือ“อืม” หยางถิงตอนนี้เลื่อมใสฉินเฉาอย่างมาก เมื่อได้ยินเขาบอกให้หยุดรถเธอก็รีบจอดอย่างไม่ลังเลฉินเฉากระโดดลงจากรถแล้วพูดกับคนทั้งสองว่า“หยางถิง ชูเฟิง ฉันมีเรื่องต้องไปทำก่อน พวกเธอไปกันได้เลยไม่ต้องรอฉัน”“ได้ไง?” หยางถิงรีบพูด “ที่นี่มันชนบท ทิ้งนายไว้ที่นี่แล้วนายจะกลับยังไง”“วางใจได้ ฉันมีวิธีของฉัน”ฉินเฉาโบกมือ
