ไม่ให้หยางถิงถามซ˺าอีก“พี่สาวหยาง เราไปกันเถอะ”ชูเฟิงแน่นอนว่ารู้ว่าฉินเฉามีวิชาท่องกระบี่อยู่ เขาพูดกับหยางถิงว่า “พี่ใหญ่ฉินมีวิธีของเขา เรารีบไปแก้ปัญหาอาการป่วยพ่อของพี่แต่เนิ่นๆ เถอะ”“อืม”หยางถิงมองไปที่ฉินเฉาด้วยสายตาที่ไม่อยากพรากจาก แต่ฉินเฉาไม่สนใจเรื่องนี้ ภายใต้เสียงคำรามของเครื่องยนต์ เขาเดินเข้าไปหาร่างนั้น“นายมารอฉันที่นี่เหรอ?”“ฉันมารอที่นี่เป็นบางครั้งจริงๆ”คนคนนั้นถือขวดสไปร์ท ยืนพิงต้นไม้ มองมาที่ฉินเฉาแล้วหัวเราะ“ธวัชเพลิงผลาญฟ้าของฉัน ส่งมาให้ฉันได้แล้ว”“หลี่ไป๋ซาน นายรู้อยู่แล้วใช่มั้ยว่าเขาบู๊ตึ๊งไม่มีเม็ดยามนุษย์ทองคำ” ฉินเฉากลุ้มใจ มองไปที่หัวหน้าของตน“อืม ฉันรู้อยู่แล้ว”“แล้วนายให้ฉันขึ้นเขามาเพื่อ? ให้ฉันมาเอาธวัชเพลิงผลาญฟ้าให้นายอย่างงั้นเหรอ?”พูดจบ ฉินเฉาก็เรียกแส้ปัดจากแหวนส่งให้หลี่ไป๋ซานหลี่ไป๋ซานรับมันมา จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมนายถึงมองฉันอย่างนั้น นายอยากได้วิชากระบี่ลับ ฉันก็ให้วิชากระบี่ลับนายเงื่อนไขที่ให้นายเอาธวัชเพลิงผลาญฟ้ามาให้ฉัน ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องหรอกเหรอ”“นาย!”ฉินเฉากัดฟัน แต่ก็ไม่พูดอะไร“ดังนั้นนี่ถือเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมใช่มั้ย”หลี่ไป๋ซานรับแส้ปัดมาพร้อมกับหัวเราะ ฉินเฉาพลันคิดขึ้นมาว่าน่าเสียดายที่ธวัชเพลิงผลาญฟ้าซ่อนอยู่ในแส้ปัด ตัวเขายังไม่ทันเห็นเลยอาร์ติแฟคธาตุไฟนี้ คนธรรมดาตลอดชีวิตยากจะพบเห็นแต่ฉินเฉ
