ฉินเฉาไม่ขยับแม้สักก้าว แม้ว่าจะมีสายฟ้าระเบิดออกมาจากตัวเขาก็ตามหยางถิงที่อยู่ข้างหลังมองอย่างตกตะลึงน่ะ นี่มันเรื่องอะไรกัน…ฉินเฉาเป็นแค่ยามไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมเขาถึงได้สู้กับนักพรตพวกนี้ล่ะ?แล้วนี่มันอะไรกัน? มีแม้กระทั่งสายฟ้า… หรือว่าตัวเธอกำลังดูหนังกำลังภายในอยู่?“พวกนายอ่อนแอเกินไป ฉันไม่อยากทำอันตรายพวกนาย”ฉินเฉามองคนพวกนี้แล้วส่ายหัวอย่างอ่อนใจ “ไปเรียกคนที่เก่งกว่านี้มาดีกว่า!”“อย่าได้อวดเก่งนักนะแก!” นักพรตคนแรกร้องออกมาอย่างเดือดดาล “ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งหลายเตรียมตัว ใช้ยันต์พิชิตอสูร!”พวกนักพรตต่างหยิบยันต์ที่เขียนว่า จื่อ (纸) ออกมา จากนั้นก็โยนขึ้นไปบนอากาศแล้วกระบี่พิชิตอสูรในมือก็สั่งการให้ยันต์ตกลงมาล้อมรอบฉินเฉาเอาไว้“พิชิตอสูร!”สามคน สามตำแหน่ง ปักกระบี่พิชิตอสูรในมือลงกับพื้นเมื่อยันต์รูปจื่อตกลงพื้นก็สร้างความตกตะลึงอย่างไม่น่าเชื่อลำแสงสีฟ้าถูกปลดปล่อยออกมาจากยันต์รูปจื่อราวกับหว่านแหพุ่งตรงเข้าไปหาฉินเฉา“เปล่าประโยชน์”ฉินเฉามองลำแสงสีฟ้าที่แน่นขนัดแล้วยิ้มออกมาเขายื่นมือออกไป ขวางไว้ตรงหน้า พร้อมกับกางมือออกจิตก่อเกิด สำแดงเดชกลุ่มนักพรตมีพื้นฐานฝึกตนอยู่แค่ขั้นสร้างรากฐานระดับสุดท้ายเท่านั้นเปรี๊ยะ!ลำแสงที่ยิงมาพลันถูกหยุดไว้กลางอากาศ เหมือนกับเจอเข้ากับกำแพง“ เป็นอย่างนี้ได้ยังไง?”นักพรตเห็นฉินเฉาเพียงแค่กางมือออกก็สามารถจัดการวิชาเวทย์ที่พวกเขาทั้งสามร่า
