ญาติฉันเอง!” หยางถิงเหมือนกับมีความสุขอย่างมาก “ที่แท้นายก็รู้จักอยู่แล้ว!”“หึหึ พวกเราเป็นบริษัทจำพวกเดียวกัน” ฉินเฉายิ้ม “ฉันทำงานเป็นลูกจ้างในบริษัทโล่สีฟ้า”“เอิ่ม…”หยางถิงเคยได้ยินเรื่องไม่ลงรอยกันของทั้งสองบริษัทมาบ้าง จึงมีท่าทางกระอักกระอ่วนไป“นายกับญาติของฉัน… คงไม่ได้มีเรื่องอะไรกันใช่มั้ย?”“ถ้ากับญาติของเธอละก็ไม่ ญาติของเธอเป็นผู้หญิงที่ดี”เมื่อนึกถึงเฟิงเสี่ยวรั่ว ฉินเฉาก็ได้ยิ้มออกมาหญิงสาวคนนั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นประเภทรักก็บอกว่ารัก เกลียดก็บอกว่าเกลียดนับเป็นคนที่หาได้ยาก“… นายชอบเธอเหรอ?”หยางถิงอดถามออกมาไม่ได้“พรวดดดด!!!! แค่ก ๆ ….”ฉินเฉายกน˺าแร่ที่แถมให้ผู้โดยสารขึ้นดื่ม เมื่อได้ยินคำนี้ก็ถึงกลับสำลัก“ฉันน่ะเหรอ จะเป็นไปได้ยังไง!”“ก็ดีแล้ว ก็ดีแล้ว”หยางถิงพยักหน้า แล้วพูดออกมาว่า “ญาติของฉันทุ่มทั้งใจให้กับเย่ชิงในบริษัทของเธอ”“หึหึ”เย่ชิง ผู้ชายคนนี้และเขามีเรื่องขุ่นเคืองใจกัน แต่แน่นอนว่าฉินเฉาไม่สนใจฝั่งตรงข้าม แต่ฝั่งตรงข้ามนั้นเกลียดเขาเข้าไส้ทั้งสองคนขึ้นเขาจนมาถึงตำหนักจื่อเซียว ซึ่งถือว่าเป็นจุดลึกที่สุดแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะไปไหนต่อฉินเฉาอยากจะไปหาสำนักบู๊ตึ๊งที่ซ่อนอยู่บนเขาบู๊ตึ๊งนี้ แต่เขาถามพรตน้อยที่เดินผ่านไปมาสองสามคนแล้ว แต่ฝั่งตรงข้ามตอบว่าไม่รู้หยางถิงก็เหมือนคิดอะไรบางอย่าง เธอถามพรตน้อยพวกนั้นต่อว่า ไท่ชิงเจินเหรินอยู่ที่ไหน แต่คำตอบที่ได้ก็เหมื
