อนกับฉินเฉาฉินเฉาไม่มีวิธี จึงได้นึกถึงคำพูดของหลี่ไป๋ซานเมื่อขึ้นไปบนเขาบู๊ตึ๊งให้ถามพรตน้อยก่อน ถ้าพรตน้อยไม่บอกก็ให้ไปที่หน้าผาทางใต้จะมีทางเล็ก ๆ บนเขาอยู่เขาบู๊ตึ๊งใหญ่มาก มีหลายที่ที่ไม่มีคนอาศัย โชคดีที่ที่ฉินเฉาจะไปมีชื่อเสียงอย่างมาก จึงทำให้เขารู้ว่าต้องไปทางไหนหยางถิงก็ตามติดฉินเฉาไปเป็นเงาตามตัว“หยางถิง เธอขึ้นเขาบู๊ตึ๊งมาทำอะไร?”ฉินเฉาก็ไม่ได้คิดจะขับไล่สาวน้อยนางนี้ไป ดังนั้นจึงได้ถามขึ้นตรงๆ“ จะไปหาของที่จะช่วยพ่อของฉัน ” หยางถิงก็ตอบตรง ๆ เช่นกัน“พ่อของฉันเป็นโรคประหลาด ปัจจุบันนี้ไม่กินไม่ดื่มกลายเป็นเลอะเลือน ยิ่งกว่านั้นยังออกคำสั่งแปลก ๆ กับบริษัท ให้บินมาที่เมืองหลวงพร้อมกับติดตั้งกล้อง ไม่รู้ว่าเขาอยากจะทำอะไร มีคนที่รู้วิชาบอกว่าพ่อของฉันถูกคุณไสย แต่ว่าวิชาของเขาไม่แก่กล้าพอเลยแก้ให้ไม่ได้ดังนั้น ฉันจึงมาที่เขาบู๊ตึ๊งนี้ เพื่อขอไท่ชิงเจินเหรินช่วยพ่อของฉัน”“อืม…”ฉินเฉาพยักหน้า เพื่อช่วยพ่อของตน หญิงสาวนางนี้กตัญญูมาก“แล้วนายล่ะ?”หยางถิงถามขึ้นบ้าง“ฉันเหรอ? ฉันมาหาวิธีช่วยเหลือแฟนของฉัน”“แฟนของนายเป็นอะไร?”“… เธอเป็นโรคที่ค่อนข้างซับซ้อน พูดมากไม่ได้”ฉินเฉาไม่สามารถบอกหยางถิงได้ว่าแฟนของเขาเป็นแวมไพร์ยังไงก็ตามดูจากท่าทางของเธอแล้ว คงมีเพียงแค่บู๊ตึ๊งเท่านั้นที่จะแก้ปัญหาให้เธอได้เอาล่ะ… ในเมื่อเธอเป็นคนดีทำเพื่อช่วยพ่อ ฉะนั้นเขาก็จะพาเธอไปสำนักบู๊ตึ๊งด้วยกัน
