า“งั้นก็มากับฉัน”ฉินเฉาดึงหยางถิงเดินลงไปในหน้าผา“อ๊า!”หยางถิงตกใจสุดขีดกรีดร้องลั่น ทันใดนั้นก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองไร้น˺าหนัก แล้วก็รู้สึกเหมือนกำลังหลงทางความรู้สึกที่ได้รับไม่เหมือนกับเหยียบลงบนความว่างเปล่า แต่เหมือนกับเหยียบลงบนพื้นแข็ง ๆหยางถิงลืมตาขึ้นมอง ก็พบว่าตรงหน้ามีโลกที่ยืดขยายออกมีพระราชวังขนาดใหญ่ พร้อมกับตึกสูงอยู่ไกลๆ ตรงหน้าของทั้งสองเป็นช่องเขาที่เปิดออกแผ่นหินสีขาวตั้งอยู่ตรงหน้าไม่ไกลตรงแผ่นหินนั้น เขียนไว้ด้วยตัวอักษรสามตัวว่า “เจี่ยเจี้ยนฉี”(หน้าผาแยกกระบี่)มีนักพรตสามคนยืนอยู่ด้านข้าง ในมือของพวกเขาถือกระบี่“ทะ ที่นี่ที่ไหน…..”หยางถิงรู้สึกสับสน“เขาบู๊ตึ๊งไงล่ะ”ฉินเฉาพูดพร้อมกับก้าวออกไปสองก้าว“คนที่มาโปรดหยุดเท้า!”นักพรตยกกระบี่ในมือขึ้นขวางฉินเฉา “ประสกมาจากไหน มาทำอะไรที่นี่ โปรดบอกมา!”“ ฉินเฉาจากนิกายหลัวซา มาเพื่อเยี่ยมเยียนเจ้าสำนักบู๊ตึ๊ง”ของอย่างเม็ดยามนุษย์ทองคำ คงมีเพียงแค่คนอย่างเจ้าสำนักเท่านั้นที่จะตัดสินใจได้“คนจากเส้นทางปีศาจ!”นักพรตทั้งสามพลันแสดงตนราวกับกำลังเผชิญกับวิกฤต แต่ละคนชักกระบี่จากฝัก พร้อมกับชี้ไปที่ฉินเฉา “ปีศาจร้ายกล้ามาก ถึงได้มาที่เขาบู๊ตึ๊งของข้า!”“ผมมาที่นี่เพราะมีเรื่องขอร้อง ไม่ได้จะมาต่อสู้…”ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้“พวกปีศาจร้ายจะไปมีเจตนาดีได้ยังไง!”นักพรตคนหนึ่งที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าพูดออกมา “พบคนจากเส้นทางปีศาจ พวกข้าค
