ะเปลี่ยนใจ“ก็ได้ ฉันจะไม่ขวางนาย” ซูจีจับมือฉินเฉาแล้วพูดว่า “แต่ให้จำไว้ว่า ตราบเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่ เราก็ยังมีโอกาส”“วางใจเถอะ ต่อให้สู้ไม่ได้ แต่เรื่องหนี ฉันเป็นที่หนึ่งอยู่แล้ว”ฉินเฉาลูบผมซูจี“เธอกลับไปรอฉันเป็นเด็กดีที่บ้าน รอให้นายท่านคนนี้กลับมารับรางวัลเป็นไง?”หูเกอที่อยู่อีกฝั่ง มองดูอย่างไม่สบอารมณ์ เธอเป็นโสดมาเกือบจะพันปี ฉินเฉาเจ้าเด็กนี่ เป็นตัวกระตุ้นเธอจริงๆ!“แค่กๆ” ฉินเฉากระอักกระอ่วนหน่อยๆ ลูบจมูกตัวเอง แล้วพูดว่า“เมื่อไม่มีอะไรแล้ว งั้นฉันกับซูจีกลับก่อนนะ”“ไปหาหลี่ไป๋ซาน ให้เขาบอกเรื่องของสำนักบู๊ตึ๊ง”หูเกอเอ่ยเตือน“อืม!” ฉินเฉาพยักหน้า แต่ก็อดไม่ได้ ต้องถามอย่างอยากรู้“หูเกอ… พรตน้อยที่เธอช่วยไว้ คงไม่ใช่ว่าเป็นหลี่ไป๋ซานหรอกใช่มั้ย?”“ไม่ใช่…”หูเกอยิ้ม “มันเป็นเรื่องเมื่อ 700 ปีก่อน ในตอนนั้น หลี่ไป๋ซานยังไม่เกิดเลย”“นี่… ฉันต้องขอบคุณเธอ ไว้ฉันกลับมา แล้วมากินไส้กรอกเลือดด้วยกันนะ”“รีบไสหัวไปซะ!”ฉินเฉาพึงพอใจกับเรื่องที่อยากรู้แล้ว เขาก็พาซูจีเดินออกจากห้องไปเมื่อออกมาจากโรงพยาบาล เขาก็เห็นจิ้งจอกน้อยนอนอยู่หน้าทางเข้าอย่างเชื่อฟัง เมื่อมันเห็นทั้งสองเดินมา ก็รีบเงยหน้าขึ้น พร้อมกับวิ่งเข้ามาหาทั้งสองฉินเฉาก้มลงไปอุ้มจิ้งจอกน้อย แล้วส่งมันให้กับซูจี“ซูจี เธอพาลิลลี่กลับบ้านก่อนนะ ฉันยังมีเรื่องที่ต้องไปจัดการอีก”“ไปหาผู้หญิง?” ซูจีเอียงหัวมองฉินเฉา“แค่กๆ อย่
