ั้นล่ะครับ” ฉินเฉารีบพูดออกมา “ ตอนผมยังไม่มีอะไร ป้าก็เอ็นดูผมมาก ๆ! ตอนเด็ก ๆ ผมถูกรังแกในโรงเรียน ก็ได้พี่ใหญ่วิ่งเข้าไปช่วยผม! จนมีเรื่องกับนักเรียนคนอื่น ทำให้เขาถูกไล่ออกจากกองทัพ”“เสี่ยวโชว พูดอะไรอย่างนั้น”พี่ใหญ่ตบไหล่ฉินเฉา “เรื่องในปีนั้น! ฉันในฐานะพี่ ถ้าไม่ช่วยนายแล้วจะไปช่วยใคร”“ป้าดูสิ! ดูที่พี่พูด ผมเป็นลุงของเสี่ยวมิน ถ้าผมไม่ช่วยหลาน แล้วผมจะไปช่วยใคร!”ฉินเฉาพูดครั้งนี้ ร้ายกาจมาก ทำให้ป้าไม่มีคำพูดมาปฏิเสธ“พูดไปแล้ว หลังจากนี้เสี่ยวมินก็จะกลายเป็นจิตรกร เมื่อถึงตอนนั้น ผมที่เป็นลุงก็จะได้หน้าไปด้วย!”“เด็กดี”ป้าจับมือฉินเฉาอย่างรักใคร่ “เพราะหลาน ตระกูลฉินของเราถึงได้มีหน้ามีตาขึ้นมา”“เจ้าเด็กนี่ เอาแต่พูดกับป้าตัวเอง ไม่รู้จักดูแลลูกน้องซะเลย”แม่ของฉินเฉาถลึงตาใส่ลูกชายตัวเองอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็มองไปที่เสี่ยวไป๋ พร้อมกับยิ้มให้พวกเธอ “แม่หนูอย่าเพิ่งไปนะ อยู่ฉลองปีใหม่ด้วยกันก่อน”“ดูคุณพูดเข้าสิ” พ่อของฉินเฉาถลึงตาใส่ภรรยาตัวเองคราหนึ่ง“คนอื่นต้องกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้าน ไม่คิดว่าพ่อแม่คนอื่นจะเป็นห่วงหรือไง”“โอ้ ดูฉันสิ!”แม่ของฉินเฉาตบหน้าผากตัวเอง จากนั้นก็พูดว่า “ฉันก็ดีใจ คิดว่าทั้งสองเป็นลูกสะใภ้อีกคน”ฉินเฉาเหงื่อแตกซก แม่โลภมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่“ไม่เป็นไรค่ะ คุณลุง คุณป้า”เสี่ยวไป๋ดึงแขนชิโยะแล้วพูดว่า “พ่อแม่พวกเราทั้งสองท่านเสียแล้ว ที่บ้านไม่มีใคร”“
