ว แป๊บเดียวก็ผ่านมาแล้วหลายปี เวลาช่างเร็วจริง ๆ ”“ใช่…” ฉินเฉาทอดถอนใจด้วยอารมณ์ เขามองไปที่หวังเต๋อเปียวที่อายุ 24 – 25 จากนั้นก็มองไปที่ผู้หญิงอายุประมาณ 30 ในใจก็แอบคิดรสนิยมของหวังเต๋อเปียวช่างหนักหน่วงจริง ๆ …“เพื่อนเรียนมัธยมของนาย?” เจ้าของหอคนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนเมื่อได้ทะเลาะแล้วไม่ยอมจบจนกว่าจะชนะ เธอเท้าเอวแล้วพูดว่า“หวังเต๋อเปียว เพื่อนเรียนมัธยมของนาย กำลังรังแกภรรยาของนายอยู่!”“อะไรนะ?” หวังเต๋อเปียวพลันเลิกคิ้ว พร้อมกับพูดออกมาอย่างกราดเกรี้ยวว่า “เจ้าหนู ตอนยังเรียนอยู่ แกไม่ได้แม้แต่ขี้เล็บของฉัน!ตอนนี้ แกโตแล้ว คิดว่าเก่งขึ้นว่างั้น”“หวังเต๋อเปียว” ฉินเฉาทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น แล้วพูดว่า “ฉันกับแกเรียนมัธยมมาด้วยกัน อย่าบังคับให้ฉันต้องลงมือ”“ลงมืออย่างงั้นเหรอ? บิดาก็อยากจะเห็นเหมือนกัน ว่าเจ้าหนูอย่างแกมีดีอะไร!”หวังเต๋อเปียวพูดจบก็หยิบเอามีดมาเชเต้ออกมาจากเคาน์เตอร์พร้อมกับเดินออกมา “แม่งเอ๊ย หอนี้บิดาคุม ใครมันกล้ามารังแกภรรยาของฉัน ฉันจะสับมัน! ถ้าใครไม่อยากถูกสับล่ะก็ รีบไสหัวไป”แขกธรรมดาเมื่อเห็นว่ามีการเอามีดออกมา ก็กลัวจนแข้งขาอ่อนคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ ล้วนแต่เป็นคนนอกที่มาหางานทำแถวนี้ทั้งสิ้นพวกเขาต้องระมัดระวังตัวตลอด ไม่กล้าสร้างปัญหาแต่หวังเต๋อเปียวไม่คิดว่า ฉินเฉานั้น ล้วนไม่กลัวกับการที่จะสร้างปัญหา“ให้ภรรยาของนายคืนค่าเช่ามา แล้วฉันจะไป”ฉินเฉาไม่ส
