นใจมาเชเต้ในมือของเขา“โอ้ โอ้ โอ้ เพื่อนเรียนประถมของนายคนนี้” เจ้าของหอกอดแขนพร้อมกับส่งสายตาให้กับสามีของเธอ “ดูท่าคำพูดของนายที่โม้ให้ฉันฟังว่าตอนเรียนมัธยมนายเป็นนักเลง ดูท่าจะเชื่อไม่ได้นะ!”“เจ้าหนู อย่ามาโทษฉัน ที่ไม่เห็นหน้าเพื่อนร่วมโรงเรียน!” หวังเต๋อเปียวคิด ในเมื่อภรรยาสั่ง เขาก็ไม่อาจขัดใจ เงื้อมีดขึ้น พร้อมกับฟันเข้าที่แขนของฉินเฉาแกร๊ง!แต่ฉากเลือดสาดกระจายในความคิดของเขากลับไม่เกิดขึ้น ฉินเฉายกมือตัวเองขึ้น พร้อมกับจับเข้าที่คมมีดคมมีดเล่มนี้คมมาก ฟันเข้าที่มือของเขา แต่กลับไม่มีแผลหวังเต๋อเปียวตาถลนแทบหลุดจากเบ้า เชี่ย เจ้าหนูนี่ตั้งแต่จบมัธยมไป มันไปเรียนวิชาฝ่ามือทรายเหล็กมาหรือไง!“ต้าเปียว มีดของแกลืมลับคมมาหรือไง!”เจ้าของหอตกใจ ตะโกนออกมา“แม่ง จะเป็นไปได้ยังไง! ฉันลับคมมันอยู่ทุกวัน!”แขนของหวังเต๋อเปียวสั่นน้อย ๆ“หวังเต๋อเปียว ตอนเรียนมัธยม แกทำตัวเป็นนักเลงคุมห้องมาตลอด” ฉินเฉาเพิ่มแรงเข้าไป แกร๊บ มีดหักเป็นสองเสี่ยง เขาโบกมือ ทำให้มีดครึ่งเล่มบินไปบาดหูของเจ้าของหอ พร้อมปักเข้ากับกำแพงข้างหลังฉินเฉาตบมือ แล้วพูดว่า “แต่ไม่คิดว่าถึงตอนนี้ แกก็ยังทำตัวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”“แก แกจะทำอะไร?”หวังเต๋อเปียวมองไปที่ฉินเฉาที่ยื่นมือมา กลัวจนวิ่งไปหลบหลังเคาน์เตอร์“คืนเงินค่าเช่ามา แล้วฉันจะไม่เอาเรื่องแก”กับสวะตรงหน้า ฉินเฉาไม่คิดจะเอาเรื่องต่อ“คืน คืน ฉันจะคืนให้…”หวังเ
