มองเห็นรถไฟที่วิ่งอย่างรวดเร็ว หวังผีซือกลัวจนคิดอะไรไม่ออก“พี่ใหญ่ ยกโทษให้ผมเถอะ!”“อย่ามาโทษฉัน ที่ฉันทำอย่างนี้ก็เพื่อสอนนาย! ให้นายรู้ว่า คนไหนที่ตอแยได้ และคนไหนที่ไม่ควรตอแย!”ฉินเฉาพูดจบก็ยกเท้าขึ้น เตะหวังผีซือกระเด็นออกจากโบกี้หายไปอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วของรถไฟหลังจากนั้น เมื่อมองดูแล้วไม่มีคน ฉินเฉาก็ทำการดึงประตูปิดเข้ามาขวางลมหนาวยามค˹าไว้ข้างนอกทันทีหลังจากปิดประตูแล้ว ฉินเฉาก็เอาบุหรี่ตัวที่สองออกมาสูบและในตอนนี้เอง พนักงานรถไฟก็ได้เดินมา เขาเห็นฉินเฉาจึงได้ถามขึ้น“ไง ไม่ใช่เจ้าหนุ่มหรอกเหรอ ยังสูบอยู่อีก? จับดีๆ ล่ะ รถไฟมันวิ่งไว”“อืม” ฉินเฉาพยักหน้า บี้ก้นบุหรี่ โยนลงถังขยะ จากนั้นก็พูดกับพนักงานรถไฟ “พี่ใหญ่ ผมบังเอิญเห็นประตูมีปัญหานิดหน่อย”หลังจากพูดจบ เขาก็ชี้ไปที่ประตูข้างหลัง“จะเป็นไปได้ยังไง” พนักงานรถไฟโบกมือแล้วพูดยิ้มๆ “ก่อนรถไฟออกแต่ละครั้ง พวกเราต่างพากันตรวจสอบแล้ว”“พี่ไม่เชื่อก็มาดูเองสิ”พนักงานรถไฟเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เดินมาดู จากนั้นก็พูดอย่างประหลาดใจ “จริงด้วย! โชคดีที่เจ้าหนุ่มเจอเข้าซะก่อน ไม่อย่างนั้น มันจะต้องเป็นปัญหาอย่างแน่นอน นี่เป็นเรื่องสำคัญ! เมื่อถึงสถานีต้องตรวจสอบอย่างละเอียด โอ้ การตรวจสอบวันนี้ ทำไมถึงได้ไม่ระวังอย่างนี้นะ…”“พี่ทำงานไปนะ ผมกลับก่อนล่ะ”ฉินเฉาบอกลา พร้อมกับเดินออกมาจากระเบียง“ขอบคุณมากเจ้าหนุ่ม! สวัสดีปีใหม่นะ!”“ส
