และใครที่แกไม่ควรยุ่ง!”หลังจากพูดจบ มือของเขาก็ขยับ แทงมีดเข้าใส่ท้องของฉินเฉาระเบียงรถไฟแคบมาก ไม่มีที่ให้หลบและฉินเฉาก็ไม่คิดจะหลบ เขายืนรับมีดที่แทงเข้ามาแกร๊ง!มีดพับเหมือนแทงเข้าใส่แผ่นเหล็ก แม้กระทั่งเสื้อโค้ตก็ตัดไม่ขาด“อะไรกัน?”หวังผีซืออ้าปากค้าง “เจ้าหนู แกใส่เข็มขัดเหล็กอย่างงั้นเหรอ!ย่อมได้ บิดาเปลี่ยนที่แทงก็ได้ เอาเป็นมือแกแล้วกัน!”หลังจากพูดจบ ก็แทงเข้าใส่มือของฉินเฉาแกร๊ก!ครั้งนี้ยิ่งร้ายกาจกว่า ไม่เพียงแต่มือจะไม่เป็นไร มีดพับของเขากลับหักเป็นสองท่อนหวังผีซือตกใจ“เล่นพอแล้วใช่มั้ย?”ฉินเฉาฉีกยิ้มออกมา มองไปที่พวกเขา ฝั่งตรงข้ามกำลังงง ไม่รู้ว่าจะตอบกลับยังไง“เงียบอย่างนี้คงจะพอแล้ว งั้นก็ถึงตาฉันแล้วสินะ”ฉินเฉาขยับมือ คว้าเข้าที่ข้อมือขวาของหวังผีซือ พร้อมกับทำลายมือขวาของเขาแขนขวาของหวังผีซือส่งเสียง ‘กร๊อบ’ ออกมา ทันใดนั้น กระดูกของเขาก็แตก หวังผีซือร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แต่ฉินเฉายังไม่ปล่อยเขาไป เขากักตัวหวังผีซือไว้ จากนั้นก็ไปจัดการกับเพื่อนของเขาอีกสองคนที่ต้องการจะหนี เขายกเท้าถีบใส่ทั้งสองคน จนนอนกองกับประตูโบกี้“ตอแยฉัน ถ้าฉันอารมณ์ดี อาจจะรักษาชีวิตไว้ให้”ฉินเฉาบีบคอหวังผีซือพร้อมกับยกขึ้น จากนั้นก็ยิ้มแสยะแล้วพูดกับเขาว่า “แต่กล้าลงมือกับผู้หญิงของฉัน ฉันไม่มีทางปล่อยไปอย่างแน่นอน”หลังจากพูดจบ ฉินเฉาก็ยื่นมือออกไป เปิดประตูระหว่างโบกี้ออกลมหนาวยามค˹าคืนพัด
