ล แต่คนเป็นพ่อก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แม้ว่าลูกจะโตแล้ว แต่คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ยังคิดว่าลูกยังเด็กอยู่วันยังค˹า”“คุณยังดูไม่แก่เลย” ฉินเฉาพูด“คนจะห้าสิบแล้ว แก่แล้ว” พนักงานรถไฟยิ้ม “ดูท่านายก็หล่อแถมยังดูฉลาด ครั้งนี้คงจะพาแฟนกลับบ้านล่ะสิ”“อืม” ฉินเฉาเอามือถูจมูกแล้วยิ้มออกมา “แม่ของผมเป็นห่วงอยากจะเห็นหน้าลูกสะใภ้”“คนเป็นแม่ก็แบบนี้แหละ ภรรยาของฉันก็โทรหาลูกทุกวัน ถามว่ากินอยู่ยังไง! นายบอกฉันหน่อย ในมหาลัยมันเป็นยังไงกันแน่”“มหาลัยไม่ใช่เล็กๆ ถ้าจะให้พูดล่ะก็ มหาลัยก็เหมือนกับเมืองเล็กๆ เมืองหนึ่ง” ฉินเฉายิ้มแล้วพูดออกมา“ไม่ได้ ยังไงฉันก็ต้องไปเจอหน่อย ต่อให้ล้มเหลว เขาก็ยังมีบ้านให้กลับ” พนักงานรถไฟสูบเสร็จก็บี้ก้นบุหรี่ พร้อมกับทิ้งลงถังขยะ เขาตบไหล่ฉินเฉา “เจ้าหนุ่ม เอ็งดีมาก ทำตัวดีๆ ล่ะ อย่าทำให้ครอบครัวเป็นห่วง ฉันยุ่ง คงต้องกลับไปก่อน เอ็งก็รีบกลับล่ะ ข้างนอกลมมันแรง เลยหนาว”จากนั้น เขาก็หมุนตัว เดินไปอีกโบกี้ในจังหวะที่เขาจากไป ประตูโบกี้ข้างหลังก็เปิดออกชายแจ็กเกตหนังกับชายอีกสองคนก็เดินหน้าเข้มเข้ามาหาฉินเฉาในมือพวกเขา มีมีดพับอยู่ชายแจ็กเกตหนังควงมีดโชว์“เจ้าหนู สวรรค์ดีๆ มีไม่เดิน อยากเดินลงนรก ฉัน หวังผีซือ อยู่บนรถไฟมาหลายปี เป็นครั้งแรกที่เจอคนใจกล้าอย่างแก พี่น้องทั้งหลายเอาเลือดของมันมา! อย่าได้มาโทษฉัน นี่ถือเป็นการสั่งสอนอย่างหนึ่ง!ทำให้แกได้รู้ว่ามีใครที่แกควรยุ่ง
