ำลังหลับอย่างน่ารัก อดไม่ได้เอามือบีบจมูกของเธอเบาๆ จากนั้นก็พูดกับซูเฟยว่า“ผมไปสูบบุหรี่ข้างนอกแป๊บนะ ตั๋วนี้ให้คุณไว้ เผื่อมีคนมา คุณจะได้จองที่ไว้ให้ผม”“อืม” ซูเฟยรับตั๋วมา จากนั้นก็พยักหน้า “กลับมาให้เร็วหน่อยล่ะ”“ทำไมเหรอ หรือว่าห่างผมไม่ได้?”ฉินเฉายิ้ม ยั่วซูเฟยจนต้องถลึงตาใส่“ฉันกลัวว่าถ้านายมาช้า จะมีคนมานั่งก่อน!”“รู้แล้ว”ฉินเฉาพยักหน้า จากนั้นก็หมุนตัว เดินไปที่อีกฝั่งของโบกี้ชายกักขฬะและพวกคิดว่าฉินเฉาจะหนี ดังนั้นจึงรีบตามไป“เอ่อใช่ ฉินเฉา!”ซูเฟยมองตามหลังฉินเฉา แล้วตะโกนเรียกเบาๆ“มีอะไรครับ?”ฉินเฉาหันมา มองไปที่ซูเฟย“อย่าไปมีเรื่องกับใครเข้าล่ะ”“นี่ก็… ต้องแล้วแต่สถานการณ์”ฉินเฉายิ้ม พร้อมกับเดินไปอีกฝั่งของโบกี้ระเบียงตู้โดยสาร มีพนักงานรถไฟกำลังสูบบุหรี่อยู่ฉินเฉาไปยืนข้างเขา หยิบบุหรี่แม่น˺าแดงของตัวเองออกมา พร้อมกับหยิบไฟแช็กออกมา แต่จุดไม่ติด บางที น˺ามันอาจจะหมด“เอานี่ ใช้ของฉันก็ได้”พนักงานรถไฟ หยิบบุหรี่ออกมา จุดให้ฉินเฉาอย่างสุภาพ“ขอบคุณ” ฉินเฉาพูดขอบคุณ จากนั้นก็สูบบุหรี่ของตัวเอง“เจ้าหนุ่ม กลับบ้านปีใหม่เหรอ”พนักงานรถไฟ อยู่ในเวลาพัก จึงชวนฉินเฉาคุย“อืม กลับบ้านปีใหม่” ฉินเฉาพยักหน้า “ไปอยู่ข้างนอกมานานคิดถึงบ้านเกิด”“ใช่ กลับมาเยี่ยมบ้านน่ะถูกแล้ว” พนักงานรถไฟพยักหน้า ชายกลางคนคนนี้ อดพูดอย่างใส่อารมณ์ไม่ได้ “ลูกชายของฉันก็ไปเรียนต่างเมือง โอ้ แม้ว่าจะไม่ไก
