ชายกักขฬะได้กลิ่นหอมของสาวงามในดวงตาก็เปล่งประกายหยาบโลนขึ้น เขาหมุนตัว ยื่นมือทั้งสองข้างต้องการสัมผัสต้นขาของซูเฟยฉินเฉารู้ว่าไม่ต้องเกรงใจแล้ว เขาเดินเข้าไป ภายใต้เสียงกรีดร้องของคน ยื่นมือคว้าเข้าที่คอของชายกักขฬะ ยกเขาขึ้นจากที่นั่งเหมือนกับจับลูกไก่อยู่ก็ไม่ปาน“ไสหัวไป!”ฉินเฉายกเท้าขึ้น เตะเข้าที่ร่างของชายกักขฬะในชุดแจ็กเกตดำคนนี้ชายกักขฬะราวกับเป็นลูกบอล ทันทีที่ถูกเตะ ตัวเขาก็กระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร สุดท้ายก็ปัง ชนเข้ากับประตูโบกี้“ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”ฉินเฉาตบมือ พร้อมกับถามซูเฟย“ไม่เป็นไร” ซูเฟยมองไปที่ฉินเฉา ไม่รู้ทำไม ใจเธอถึงได้เต้นแรงขึ้น “เสียงดังจนแทบจะทำให้ซูจีตื่น”“มีผมอยู่ ไม่เป็นไรหรอก”ฉินเฉาพูด พร้อมกับเดินไปนั่งข้างเธอซูเฟยได้ยินคำนี้ ความทรงจำก็ถูกดึงกลับไปช่วงสิบปีก่อน พี่ชายของเธอ นอนอยู่บนเตียง มองมาที่น้องสาวทั้งสองที่กำลังร้องไห้ พร้อมกับพูดคำนี้ออกมาเธออดไม่ได้ ต้องมองไปที่ฉินเฉาอีกครั้งและในตอนนี้เอง ผู้โดยสารในโบกี้ มองมาที่ฉินเฉาด้วยสายตาที่ราวกับมองสัตว์ประหลาดแค่เตะก็ส่งคนคนหนึ่งไปได้ไกลขนาดนั้น สวรรค์ เขาแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?ชายกักขฬะลุกขึ้นมาด้วยอาการตัวสั่น ด้านข้างของเขามีชายสองคนเข้ามาพยุงชายกักขฬะมองไปที่ฉินเฉาอย่างชั่วร้าย พร้อมกับส่งสายตาให้เพื่อนทั้งสองทั้งสองคนพยักหน้า จากนั้น ทั้งสามคนก็เดินเข้ามาหาฉินเฉาฉินเฉาเห็นพวกเขา เขามองไปที่ซูจีที่ก
