ื่องมีทหารจากกองทัพในเมืองหลวงคอยดูแลแน่นอนว่าไม่มีปัญหาอะไร บริษัทรักษาความปลอดภัยทั้งหลาย มีหน้าที่หลักแค่คุ้มกันจากท่าเรือมาถึงสนามบินเท่านั้นฝั่งโล่สีฟ้า ตัวแทนที่ขึ้นมาคือฉินเฉา ชูซาน และ เล่ยจื่อ ส่วนทางฝั่งวีนัสนั้น คนที่ขึ้นมาคือเย่ชิง เฟิงเสี่ยวรั่ว และพนักงานอาวุโสคนหนึ่งที่ไม่รู้จักเฟิงเสี่ยวรั่วยังดี มองมาที่ฉินเฉาและพวก แม้จะไม่ใช่สายตาแห่งมิตร แต่ก็ไม่ได้มีประกายชั่วร้ายอะไรส่วนเย่ชิงและพนักงานอาวุโสนั้นต่างออกไป เย่ชิงนั้นมีสีหน้าอึมครึมเหมือนกับอารมณ์เสีย ส่วนพนักงานอาวุโสนั้น เมื่อเห็นฉินเฉาก็กัดปากเคี้ยวฟัน ราวกับอยากจะเข้ามากัดเขาแน่นอนว่า ถ้าอยากจะกัดเขา ฉินเฉาก็ไม่รังเกียจที่จะให้ฝั่งตรงข้ามได้ลอง กลัวแต่ว่าฟันของเขาจะหักก็เท่านั้น“พี่ใหญ่ เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้ขึ้นเครื่องบินทหาร!”เพราะเป็นพยาบาลประจำตัวฉินเฉา ดังนั้น หยางลี่จึงมีคุณสมบัติได้ขึ้นเครื่องนี้ด้วย เธอมองไปที่ห้องโดยสารอย่างอยากรู้ สุดท้ายก็เบ้ปาก แล้วพูดออกมาว่า“โอ้ น่าเสียดายจัง ไม่เห็นมีแอร์โฮสเตสเลย”“ยัยเด็กนี่” ฉินเฉาพูดออกมา “เธอไม่ใช่ผู้ชาย จะไปอยากเจอแอร์โฮสเตสสาวสวยทำไม!”“ต่อให้ฉันไม่ใช่ผู้ชาย แต่ฉันก็ต้องมองหาสิ่งดี ๆ ให้กับพี่ใหญ่อยู่แล้ว!”หยางลี่พูดอย่างมีเหตุมีผล“พี่ฉิน ผมล่ะอิจฉาพี่จริง ๆ …”เล่ยจื่อที่อยู่ด้านข้าง พูดพลางถอนหายใจ “บนเครื่องมีแต่หยางลี่ที่ตามพี่ขึ้นมาได้ น่าเสียดาย ที
