่ผมไม่สามารถพาแฟนของผมขึ้นมาได้”“ถ้านายคิดถึงเธอจริง ๆ ฉันสามารถช่วยเตะนายไปหาเธอได้นะ”ชูซานเกลียดจนปวดฟัน แม่งเอ๊ย คนรอบกายเขาค่อย ๆ มีแฟนกันหมดแล้ว!“ไม่เอา!” เล่ยจื่อรีบพูด “ถ้าต้องลงไป ก็ต้องโดดร่ม! ใช่แล้ว ที่นี่มีร่มชูชีพอยู่ แต่ท่าทางจะไม่พอ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นจะทำยังไงดี!”“ไอ้ปากหมา!”พนักงานอาวุโสของวีนัสสบถออกมา“ใครด่าวะ?”เล่ยจื่อพลันโมโหขึ้นมา พวกคนของวีนัสนี้ ทำไมไม่จบไม่สิ้นสักที“ฉันเอง ด่าแล้วทำไมวะ! ถ้ามีปัญญาก็เข้ามากัดฉันสิ!”พนักงานอาวุโสคนนั้นชี้ไปที่เล่ยจื่อพร้อมตะโกนยั่ว“ไอ้เวร อยากตายมากสินะ!”เล่ยจื่อที่จะกระโจนเข้าใส่ ถูกฉินเฉาดึงไว้“เครื่องจะขึ้นแล้ว นั่งดี ๆ ”“พี่ฉิน พวกมันหาเรื่องจะไปยอมมันทำไม!”เล่ยจื่อไม่พอใจ พ่นลมออกจมูกฟึดฟัด“ทำไมต้องลดตัวไปอยู่ระดับเดียวกับพวกมันด้วย” ฉินเฉาแสยะยิ้ม “เห็นก็รู้แล้วว่าพวกมันน่ะ ชั้นต˹า”“บัดซบ!” พนักงานอาวุโสของวีนัสพลันตะโกนออกมา “แกว่าใครชั้นต˹า!”เฟิงเสี่ยวรั่วที่นั่งอยู่ รู้สึกกังวลเธอกลัวว่าสองบริษัทจะทะเลาะกันอีกแล้วต่อให้ทะเลาะกัน คนที่สูญเสียก็คือฝั่งนี้ ยิ่งกว่านั้น ฉินเฉาที่น่ารังเกียจนั่น ยังเคยช่วยชีวิตเธอไว้ครั้งหนึ่งโอ้ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้“ก็พูดถึงแกนั่นแหละ” ฉินเฉาพูดกับเขา “ถ้ามีปัญญาก็เข้ามากัดฉันสิ”“ปากดีนักนะ”พนักงานวีนัสทนไม่ไหว ปลดเข็มขัด เตรียมลุกขึ้น“นั่งลงซะ!”นายทหารเสี่ยวจ้าวมองเหตุการณ์ ในใจก็คิดว
