ด้กินข้าวเที่ยงไม่ใช่เหรอ”ชีเอื้อมมือไปข้างหลัง ค่อย ๆ จับแฮมเบิร์กชิ้นหนึ่งอย่างเงียบ ๆ“อืม” ฉินเฉาพยักหน้า “เรื่องเมื่อกี้ ทำให้ลืมกินข้าวเลย”“พี่ฉิน ที่นี่มีอาหารอยู่! ฉันทำเองเลยนะ!”หยางลี่พูดอย่างตื่นเต้น ในที่สุดเธอก็ปล่อยแขนฉินเฉา พร้อมกับหยิบเอากล่องข้าวเล็ก ๆ จากข้างใน ส่งให้กับฉินเฉาเมื่อเห็นเธอหยิบเอากล่องข้าวออกมา มือที่ยื่นออกไปของชี ก็หดกลับคืนอย่างเงียบ ๆ“เธอทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?” ฉินเฉาค่อนข้างประหลาดใจ“คุณกำลังดูถูกผู้หญิงยุค 90 อย่างเราอย่างงั้นเหรอ?” สาวน้อยจ้องมอง มือเท้าเอวแล้วพูดว่า “เราอ่อนกว่าคุณแค่ไม่กี่ปีเอง! ตั้งแต่อายุ 15 เพราะว่าต้องมาเรียนในโรงเรียนพยาบาลประจำจังหวัด จึงต้องจากบ้านมา ตั้งแต่ตอนนั้น ฉันก็เริ่มดูแลตัวเอง! แม้แต่เหล่าพี่สาวพี่ชายในยุค 80 ที่ฉันรู้จัก พวกเขายังทำอาหารไม่เป็นเลย ตอนนี้! ฮึ่ม!”“ใช่ ใช่แล้ว เธอร้ายกาจที่สุด”ฉินเฉาผลักกล่องข้าวคืนอย่างอ่อนโยน “เธอกินเถอะ ฉันมีอาหารแล้ว เธอเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย”“ฉันมีนี่แล้ว!” สาวน้อยล้วงเข้าไปในกระเป๋าที่ได้มาจากชูเฟิงเมื่อกี้นี้ หยิบแฮมเบิร์กออกมา “ฉันชอบกินนี่!”มองไปที่ท่าทางยิ้มแย้มของหยางลี่ ฉินเฉาก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธยังไงเขาได้แต่รับกล่องข้าวมา แล้วเปิดออกดูพระเจ้า ข้างในนี่ช่างสิ้นเปลืองจริง ๆมันฝรั่ง, ผัดมะเขือยาว กับ ลูกพลับทอด“เธอชอบกินลูกพลับทอดอย่างงั้นเหรอ?”ฉินเฉาถาม“อืม” หยางลี่พ
