พลันกระอักเลือดออกมา ร่างของเขาเหมือนกับว่าวสายป่านขาด กระเด็นออกไป 3 – 4 เมตร จนทำให้คนดูเกิดเสียงฮือฮา“เล่ยจื่อ!” เสี่ยวจิงร้องออกไปด้วยความตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าไป เธอไม่ได้เข้าไปสู้ เธอเพียงต้องการเข้าไปดูอาการบาดเจ็บของแฟนหมาดๆ ของเธอ“ตาย!”แต่ในช่วงที่ได้เปรียบนี้ อู่เจินฉีไม่สนใจว่าใครจะเข้ามาขวาง เขาทำการเตะออกไปพร้อมกับตรงหน้าของเขา ปรากฏร่างของเสี่ยวจิงขึ้น“เสี่ยวฉี! นายเตะผิดคนแล้ว!”เฟิงเสี่ยวรั่วที่ยืนมอง เห็นอย่างชัดเจน เธอรีบตะโกนออกไป แต่ในตอนนี้เอง เท้าของอู่เจินฉีได้เตะออกไปแล้ว ไม่อาจรั้งกลับมา“เสี่ยวจิง!”ในจังหวะนี้เอง สายตาของเล่ยจื่อก็กระจ่างใส ไม่รู้ว่าเอาพลังมาจากไหน กระโดดออกไป กอดร่างแฟนหมาด ๆ ของเขาไว้ พร้อมกับเอาหลังรับลูกเตะของอู่เจินฉีผลัวะ!ลูกเตะนี้แรงมาก ทำให้เล่ยจื่อต้องเดินเซไปหลายก้าว พร้อมกับเลือดที่ไหลออกจากปากเขาไม่หยุด“เล่ย เล่ยจื่อ นายเป็นยังไงบ้าง?”ชุดพยาบาลสีขาวของเสี่ยวจิงเปื้อนไปด้วยเลือด เธอกลัวจนหน้าถอดสี กอดร่างชายตรงหน้า พร้อมกับถามออกมา“ฉัน ฉันไม่เป็นไร” เล่ยจื่อยิ้มให้เสี่ยวจิง “ฉัน ฉันยังสู้ต่อได้…”พูดออกมาได้เพียงไม่กี่คำ เล่ยจื่อก็หมดสติไปแบบล้มทั้งยืนในขณะที่เสี่ยวจิงกอดร่างเขาไว้อยู่“เล่ยจื่อ? เล่ยจื่อ?”เสี่ยวจิงตะโกนเรียกชื่อเขาซ˺า ๆ และตอนนี้เอง คนในบริษัทโล่สีฟ้าหลายคนก็ได้เดินเข้ามา พร้อมกับแบกร่างของเล่ยจื่อออกไป เสี่ยวจิงก็เดิ
