ินเฉาเพิ่งจะคิดหมาปีศาจก็ลดความเร็วลง พร้อมกับเดินเข้าไปที่ร้านอาหารใกล้ ๆ แห่งหนึ่งหรือว่าซูจีจะมาที่นี่? เป็นไปได้มั้ยว่าแม่ตัวแสบของเรากำลังหิว?ระหว่างสงสัยอยู่นั้น เขาก็ได้เห็นหมาปีศาจตัวแสบคุ้ยถังขยะหาเศษกระดูกเหลือ ๆ ทิ้งกิน“ให้ตายเถอะไอ้หมาเวร!”ฉินเฉาเรียกกระบี่ออกมา ฉับพลันกระบี่ก็ร่วงตกลงมาจากชั้นเมฆตัดถังขยะขาดเป็นสองท่อน“แกอยากจะตายหรือไง!”หมาปีศาจกลัวจนตัวสั่น พร้อมกับเริ่มวิ่งอีกครั้ง“ครั้งนี้ ถ้าแกยังไม่พาฉันไปหาซูจีอีกล่ะก็ เย็นนี้ตรูจะกินเนื้อหมาเป็นข้าวเย็นให้ดู!”ฉินเฉาตวาดออกไปด้วยความโกรธ พร้อมกับคาดโทษไอ้หมาตัวแสบ จากนั้นก็ไล่ตามหลังไอ้หมาสุดป่วนตัวนี้ไปบนถนนแห่งนี้พลันปรากฏภาพตลก ๆ ออกมาหมาดำตัวน้อย วิ่งกระหืดกระหอบนำหน้า ขณะที่ข้างหลังมีคนขี่จักรยานเก่า ๆ ไล่หลังมาคนรอบ ๆ พากันคิด คนคนนี้พาหมามาเดินเล่น หรือว่ากำลังไล่ฆ่าหมากันแน่?ฉินเฉาไม่มีเวลาไปสนใจสายตาของคนพวกนี้ เขาไล่ตามหมาปีศาจของเขาไป ไม่นานก็มาถึงอีกซอยหมาปีศาจลดความเร็วลงอีกครั้ง จากนั้นก็วิ่งไปที่ร้านขายอุปกรณ์เกี่ยวกับเหล็กฉินเฉาเบรกจักรยานของตัวเอง จากนั้นก็เก็บจักรยานเข้าแหวนเขาเห็นร้านขายอุปกรณ์ มีร่างของหญิงสาวที่แสนคุ้นเคยกำลังสอบถามบางอย่างกับเจ้าของร้าน“เจ้าของร้าน คุณไม่มีกรรไกรที่ใหญ่กว่านี้หรือไง! นี่มันเล็กเกินไปไม่เอา! ฉันต้องการใหญ่ ๆ กว่านี้! ใช่! นั่นแหละ! เอา กรรไกรตัดกิ่งไม้นั่นก็
