ี่ยเหมือนนึกอะไรบางอย่างออกพร้อมกับใช้แรงเฮือกสุดท้ายร้องตะโกนออกไป“ยะ แย่แล้ว…..” ท่าทางของเธอดูกังวล “หนะ หนีไป….”“อ้ายเสี่ยวเสวี่ย ทำไม?”ฉินเฉารีบถาม“เขา เขากำลังจะปลุกปีศาจตนนั้น…..”แมมม่อน!อ้ายเสี่ยวเสวี่ยนึกถึงวันนั้น วันที่พลังปีศาจอันน่าสะพรึงผุดขึ้นมา!ในตอนนั้น คาร์ลเพียงแค่ปลุกมันแค่นิดเดียว ทั่วทั้งห้องแห่งนี้ก็สั่นสะเทือนอย่างแรง แทบพังลงมา“ปีศาจ?”ฉินเฉาเลิกคิ้ว “ดี ฉันและปีศาจถือเป็นพวกเดียวกัน แน่จริงก็ปล่อยมันออกมาได้เลย”“ฮ่าๆ ๆ ฮ่าๆ ๆ!”คาร์ลหัวเราะแปลกๆ “น่าโง่ ถ้าฉันแบ่งพลังจากมัน เดี๋ยวแกก็รู้ ว่าฉัน นายท่านคาร์ลคนนี้ร้ายกาจแค่ไหน! เมื่อถึงตอนนั้น แกจะต้องคุกเข่าต่อหน้าฉัน ร้องขอความเมตตา!”คาร์ลหัวเราะ ขณะที่ใช้ดาบของเขา แทงเข้าที่ท้องของตัวเองจากนั้น เขาก็กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง แล้วก็ปล่อยให้เลือดไหลออกจากท้อง ไปรวมเข้ากับบ่อเลือดข้างล่างน˺าในบ่อเลือด ในตอนนี้ พลันผุดฟองอากาศขึ้นมาอย่างรุนแรงเหล่าอสูรน้อยพากันกระโดดโลดเต้น เหมือนต้องการกลืนกินคาร์ลเข้าไป แต่ไม่รู้ทำไม พวกมันกลับแหวกว่ายแตกออกไปทุกทิศทางเหมือนกับกำลังหนีอะไรบางอย่างที่น่ากลัว“แมมม่อนที่หลับใหลในบ่อเลือดแห่งนี้ โปรดดื่มเลือดของข้า เพื่อใช้เป็นพลังในการตื่นขึ้นมา ตัวข้า คาร์ล ขอปลุกท่าน ขอเป็นข้ารับใช้!ตอนนี้ โปรดตื่นขึ้นมา!”หลังจากพูดจบ ดาบอีกเล่มก็แทงลงไปในบ่อเลือดใต้เท้า“อ้ากก!”บ่อเลือดพลันปั่นป
