่วนเลือดสาดกระจายไปทุกทิศทาง ฉินเฉาและจ้าวจิงจิงมองอย่างประหลาดใจ น˺าในบ่อเลือด รวมตัวเป็นใบหน้าที่น่ากลัวใบหน้านั้นอ้าปากกว้าง พร้อมกับกลืนคาร์ลเข้าไปแต่ใบหน้าของคาร์ลกลับไม่แสดงสีหน้าหวาดกลัว กลับกัน เขากลับยิ้มอย่างแปลกประหลาด“เขาบ้าไปแล้ว!” จ้าวจิงจิงพูดแต่อย่างรวดเร็ว บนใบหน้าของคาร์ลก็ไม่เหลือร่องรอยของความตื่นเต้นและมีความสุข กลับกัน มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ห้ามไม่อยู่“อะไรกัน เป็นแบบนี้ได้ยังไง…. ทำไม ทำไมฉันถึงไม่อาจแบ่งพลังจากมันได้….. ปีศาจ ปีศาจ! มันต้องการกลืนกินฉัน!”คาร์ลร้องออกมาไม่หยุด ร่างหมาป่าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย พริบตาก็กลับสู่รูปร่างชายผมทองตามเดิมแต่รอยสักสีดำ กลับเลื้อยพันตามร่างกายของเขา“อ๊า! ฉันไม่ยอม! นี่ ทำไมกัน…..”ไม่รอให้เขาได้กรีดร้องเพิ่มเติม หัวของคาร์ลก็ห้อยตกลง ทันใดนั้นก็คุกเข่าลงกับบ่อเลือด แล้วแน่นิ่งไปแต่ตอนนี้เอง ฉินเฉาและจ้าวจิงจิง พากันรู้สึกได้ถึงพลังที่น่าสะพรึงอย่างมาก ผุดขึ้นมาจากบ่อเลือด“ไม่ดีแล้ว! ศิษย์พี่ คุณหนีไปก่อนเลย เร็วเข้า!”ขณะที่บาเรียสลายไป ฉินเฉาก็ใช้พลังจิต ปล่อยตัวอ้ายเสี่ยวเสวี่ยที่ห่างออกไปเคล้ง! โซ่ที่มัดอ้ายเสี่ยวเสวี่ยอยู่ขาดออก จากนั้น ร่างของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็ลอยเข้ามาสู่อ้อมแขนของฉินเฉา“ศิษย์พี่ คุณพาพวกเธอไปก่อนเลย!”ฉินเฉารู้สึกหวาดกลัวและกดดันจากพลังนั้น เขาจะส่งอ้ายเสี่ยวเสวี่ยให้กับศิษย์พี่ของเข
