าฉินเฉา“ของขวัญพวกนี้ออกจะแพงเกินไป ฉันขอส่งคืนให้พวกแกก็แล้วกัน”หลังจากพูดจบ ฉินเฉาก็ผลักฝ่ามือไปข้างหน้าเบาๆ ขณะที่บอลพลังงานต่างพุ่งกระหน˹ากลับไปใส่ร่างของแวมไพร์พวกนั้นอย่างรวดเร็ว“อ๊ากกกก!”ทันใดนั้น ในลานก็เต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวนแวมไพร์ส่วนใหญ่ทนความเจ็บปวดไม่ไหว พากันโงนเงน จากนั้นก็ล้มลงกับพื้น“ฆ่ามัน!”เมื่อแวมไพร์ถูกจัดการ มนุษย์หมาป่าที่เหลือต่างพากันเคลื่อนไหวต้องการต่อสู้ระยะปราชิดกับฉินเฉา“ฉันจะส่งพวกแกไปหาเจ้านายพวกแกฟรีๆ เอง”ฉินเฉาที่ยืนอยู่กลางจัตุรัส มองไปที่เหล่ามนุษย์หมาป่าที่วิ่งเข้ามาพร้อมกับใช้การโจมตีด้วยเสียงออกไป“ฟุ แค่ก!”เสียงกระอักเลือดด้วยความเจ็บปวดดังมาจากนั้นก็ราวกับแตงโมที่ถูกทุบ หัวของมนุษย์หมาป่าพากันระเบิดออกติดๆ กัน พริบตา ก็เหลือแต่ศพไร้หัว ค่อยๆ ทรุดลงตามๆ กัน“พระเจ้า….” ซานน่าที่ถือหอกกางเขนอยู่ข้างหลังเห็นฉากนี้พลันอุทานออกมา “นี่มันพลังอะไรกัน…..”“เอาล่ะ เก็บกวาดขยะเรียบร้อยแล้ว”ฉินเฉาจัดการกับเหล่ามนุษย์หมาป่าที่ซานน่าต่อกรอย่างยากเย็นได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็หันกลับมาพูดกับเธอ “แล้วเราต้องไปทางไหนต่อ?”“ไปที่หอระฆัง”ในสมองของซานน่าเหมือนมีเสียงส่งมาถึงเธอไปที่หอระฆัง….. ที่นั่นมีสิ่งที่เจ้าต้องการ…..ด้วยคำแนะนำของเสียงนั้น ซานน่าก็พาฉินเฉาเดินผ่านโถงยาว ไปถึงใต้หอระฆังหอระฆังนี้ถูกสร้างมาจากเหล็กกันสนิมโปร่งใส ทำให้ตัวมันดูราวกับเป็นหอคอยค
