ริสทัลแต่ทั้งสองคนไม่ได้สนใจจะมองดูความงดงามนี้ พากันเดินเข้าหอคอยไป“เราเดินลงไปในนี้”เมื่อเข้ามาในหอระฆัง ครั้งนี้ซานน่าเป็นคนเริ่มจับฉินเฉาก่อน แล้วพูดว่า “ข้างบนสว่าง พอลงมาข้างล่างนี้กลับมืด”“แล้วเราจะลงไปที่ไหน?” ฉินเฉามองไปที่บันไดวนยาวตรงหน้า“ในนี้ มีแต่บันไดนี้”“นายดูนี่”ซานน่าโบกมือให้ฉินเฉา แล้วชี้ไปที่รูปปั้นทูตสวรรค์คริสทัลตรงหน้า เธอเดินไป พร้อมกับลูบใบหน้าลูบปั้นอย่างอ่อนโยนรูปปั้นตัวนั้นพลันสั่น รูปลักษณ์ทูตสวรรค์เปลี่ยนแปลงไป ทันใดนั้นก็กลายเป็นใบหน้าของปีศาจร้ายและตอนนี้เอง กำแพงตรงหน้าก็พลันส่งเสียง แกรก แกรก แกรกออกมาตรงหน้าของทั้งสอง พลันปรากฏบันไดลงไปใต้ดินในหลุมมืด“เธอรู้ได้ยังไง?”ฉินเฉารู้สึกสงสัย“ฉันก็ไม่รู้….” ซานน่ามีสีหน้าตกใจ พร้อมกับส่ายหัวไปมา “ฉันแค่รู้สึกว่าเป็นที่นี่ จึงได้ยื่นมือออกไป…..”“เรื่องนี้ยิ่งมายิ่งแปลกแล้ว”ฉินเฉาส่ายหัว“แต่ว่าถึงยังไงก็ต้องลงไปอยู่ดี”ซานน่าสูดหายใจลึก จากนั้นก็ก้าวลงบันไดเป็นคนแรกฉินเฉาย่นคิ้ว กดความรู้สึกประหลาดใจไว้ แล้วตามลงไปทั้งสองคนเดินลงบันไดไป ไม่รู้ว่าเดินลงมากี่ขั้นแล้วรอบๆ ต่างเต็มไปด้วยความมืด ฉินเฉายังดีที่มีตาที่สามารถมองในความมืดได้แต่ซานน่าไม่มีความสามารถนี้ ดังนั้นเธอจึงเรียกดาบกางเขนแห่งแสงของเธอออกมา เพื่อใช้เป็นแสงส่องทางบันไดนี้แคบมาก ทั้งยังเป็นแบบบันไดวนอีกซานน่าเดินอย่างระวัง มือทั้งสองข้างจับกำแพง
