็จะกลับสู่อ้อมกอดแห่งพระเจ้า!” หน้าของอากัสประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม“อากัส แกมันบ้า!”ใบหน้าของมาเลโรปรากฏความกังวล แม้กระทั่งคิดจะวิ่งเข้าไปขัดขวางด้วยตัวเองแต่ตอนนี้เอง ได้มีมือเหี่ยวๆ วางลงบนไหล่ของซานน่าอย่างอ่อนโยนลำแสงสีทองบนร่างซานน่าเหมือนกับหมดลง สลายไปอย่างรวดเร็วเธอกะพริบตา พร้อมกับมองไปที่ชายแก่คนนั้นด้วยสีหน้าตกใจจากนั้น เธอก็นำเหล่าอัศวินทั้งหมด คุกเข่าลง“องค์พระสันตะปาปา!”“ลูกเอ๋ย พระเจ้าให้ชีวิตเจ้ามา ต้องรู้จักรักชีวิตตัวเอง” ชายแก่ในชุดสันตะปาปาบนใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน ลูบผมสีแดงของซานน่าแล้วพูดว่า “มีเพียงแค่คนโง่เท่านั้น ที่ไม่เห็นค่าของชีวิตตัวเอง คนพวกนั้น ได้แต่ปล่อยเขาไป”“ค่ะ ท่านสันตะปาปา…..”บนใบหน้าของซานน่ามีความกระดากอาย“อะไรทำให้ท่านมาที่นี่…. พระองค์….”บนใบหน้าของอากัสปรากฏเหงื่อเย็นขึ้น พร้อมกับพูดด้วยปากที่สั่นเทา“โอ้…..”สันตะปาปามองไปที่ตาของหัวหน้าผู้ตัดสินคนนั้น “หัวหน้าผู้ตัดสิน อากัสของข้า จิตใจของเจ้าสูญเสียซึ่งความชอบธรรมแล้ว”“กระผมเชื่อว่าสิ่งที่ผมทำเป็นสิ่งที่ถูกต้อง!”สีหน้าของอากัสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชา ทันใดนั้นก็กลายเป็นเด็ดเดี่ยว ไม่สนใจสันตะปาปา เตรียมหมุนตัวเดินจากไป ขณะที่จะจากไปนั้นเอง เขาก็ได้ทิ้งคำพูดไว้“องค์สันตะปาปา แล้วท่านจะได้เห็น!”“บนเส้นทางแห่งพระเจ้า อากัสได้ห่างไกลจากพวกเราแล้ว”สันตะปาปายื่นมือทั้งสองข้างไปหามาเลโร มือข้างหนึ่ง
