มมืดเป็นที่ที่โสมม ทั้งยังเป็นสถานที่ที่น่ากลัว ปีนี้ทั้งปีคริสตจักรโรมันของพวกเราก็มีสงครามกับพวกมันอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่อาจจัดการพวกมันได้อย่างเด็ดขาด พวกมันนั้น ฉากหน้าทำตัวเป็นนักบวชผู้เคร่งครัด ออกเผยแผ่ศาสนาให้กับผู้คน แต่เบื้องหลังกลับทำสิ่งที่น่ารังเกียจ”“สิ่งที่น่ารังเกียจ?”“ลูก ลูกรู้จักสเกลตั้นมั้ย” บาทหลวงพลันถามขึ้น“แน่นอน มนุษย์หมาป่ากับแวมไพร์ที่ตายในมือผมไม่ใช่ตัวสองตัว”เมื่อได้ยินคำนี้ หลวงพ่อก็เงียบไป“เอาล่ะ ลูกเอ๋ย โปรดตามพ่อมา”เมื่อบาทหลวงพูดจบ ก็นำไบเบิ้ลในอ้อมแขนของฉินเฉากลับ“บางที พ่อไม่จำเป็นต้องช่วยเจ้า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธไปทำไมเหมือนกัน” บาทหลวงนำฉินเฉาไป เดินไปที่ประตูใกล้ๆ “พ่อเรียกว่ามาเลโร ทุกคนเรียกพ่อว่า หลวงพ่อมาเลโร”“อืม หลวงพ่อมาเลโร ผมชื่อฉินเฉา ใช่แล้ว ผมขอถามคำถามคุณได้มั้ย?”ฉินเฉาเดินตามไป มองดูท่าทางการเดินที่ดูปวกเปียก พร้อมกับผมของบาทหลวงเฒ่าที่กลายเป็นสีเงิน แล้วถามออกมา“แน่นอน ถามมาสิ”“คุณเป็นอัศวินเทมพลาร์?”หลวงพ่อมาเลโรหันกลับมามองฉินเฉา แล้วฉีกยิ้มพร้อมกับพูดว่า“ลูกเอ๋ย พ่อเป็นเพียงคนแก่ธรรมดา”จากนั้นก็พาฉินเฉาเดินมาถึงห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งในห้องเหมือนกับถูกดัดแปลงแก้ไข ที่กลางห้องมีไม้กางเขนลอยอยู่ พร้อมกับบนพื้นมีเบาะหลวงพ่อดึงไม้กางเขนมาข้างหน้า จากนั้นก็จับไม้กางเขนไว้“ลูกเอ๋ย อย่าตกใจไปล่ะ”หลังจากพูดจบ ไม้กางเขนในมือเขาเหมือนกับก
