ูดอย่างมีน˺าใจ“อย่างน้อย พวกเขาก็ยังมีชีวิตอยู่”เหลียงเสี่ยวเฉินหายใจเอาอากาศเย็นๆ เข้าปอด คิดเพียงว่าชายที่ใส่ชุดวอร์มหลี่หนิงนี้ คนที่เหมือนกับผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ยืนอยู่ท่ามกลางคืนหิมะตก กลายเป็นน่ากลัว“ฉันจะจับนาย”“พร้อมเมื่อไหร่ก็มาแล้วกัน” ฉินเฉาไม่ใส่ใจ ก่อนหน้านี้ อ้ายเสี่ยวเสวี่ย ยัยผู้หญิงนั้นก็กรอกหูเขาทุกวันว่าจะจับเขา แต่เขาก็ยังอยู่ดีมีสุข“แต่ว่า เธอจะออกจากรถของฉันได้หรือยัง?”เหลียงเสี่ยวเฉินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอนั่งอยู่ในรถคนอื่นเธอกระโดดลงจากรถทันที ตอนนี้เธออยากจะจับฉินเฉาอย่างมากแต่เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีความสามารถพอ“เธอก็กลับไปได้แล้ว” หลังจากที่ฉินเฉาปิดประตู เขาก็พูดกับเหลียงเสี่ยวเฉิน “คนพวกนี้ พวกเขาสามารถเก็บกวาดกันเองได้ ถ้าเธออยู่ที่นี่ มันจะเพิ่มความวุ่นวายเปล่าๆ”จากนั้น เขาก็ขับรถไปทันทีเหลียงเสี่ยวเฉินมองตามรถสีเงินที่วิ่งจากไป แล้วค่อยๆ หายไปท่ามกลางม่านราตรีอย่างช้าๆ จากนั้นก็กัดฟัน“ฉินเฉา…. ฉันจะต้องจับนายให้ได้….”และตอนนี้เอง บนรถ ซูเม่ยที่กำลังสั่นอยู่“สะ เสี่ยวฉิน…. คนพวกนั้นเป็นใคร”เพราะซูเม่ยสายตาไม่ค่อยดี จึงมองเห็นไม่ค่อยชัด ยามเมื่อฉินเฉาใช้มีดแทงเข้าที่มือของสือ“ก็แค่อันธพาลทั่วๆ ไป” ฉินเฉาขับรถ ขณะที่พูดออกมา “พวกนั้นเห็นรถคันนี้ดูดี จึงอยากจะไถตังพวกเรา ดังนั้น ผมจึงสั่งสอนพวกนั้นนิดหน่อย”“… แล้วหมาดำตัวนั้นล่ะ ทำไมอยู่ๆ ถึงหายไป?”“อาจจะเป็นห
