ั้นก็ใช้ไม้เบสบอลในมือ ฟาดใส่หลังเธออย่างดุร้ายโชคดีที่เธอใส่เสื้อกั๊กตัวหนาไว้ ไม่อย่างนั้นกระดูกสันหลังของเธอคงได้รับบาดเจ็บ แต่ถึงอย่างนั้น ไม้ที่ฟาดลงมาก็แรงมาก ทำให้เธอต้องเซไปข้างหน้าหลายก้าวและตอนนี้เอง กลุ่มหมวกดำที่รออยู่นานแล้ว เงื้อไม้เบสบอลในมือขึ้นสูง แล้วฟาดลงมาที่หัวของเหลียงเสี่ยวเฉินไม้เบสบอลนี้ทำมาจากเหล็ก ถ้าฟาดใส่หัวคน แม้แต่กะโหลกก็แตกได้โดยเฉพาะกลุ่มหมวกดำพวกนี้ยิ่งชั่วร้ายและโหดเหี้ยมอยู่ด้วยยามลงมือจึงไม่มีการออมมือเหลียงเสี่ยวเฉินเห็นอย่างนี้ หัวใจก็ขมวดแน่น แต่เธอยังคงไม่แสดงออก พยายามเคลื่อนเท้าไปมาไม่หยุดและตอนนี้เอง ได้มีเงาปรากฏข้างเธอขณะเดียวกัน เงานั้นได้ยกเท้าขึ้น พร้อมกับเตะใส่กลุ่มหมวกดำตรงหน้าเปรี้ยง! แรงเตะหนักมาก!กลุ่มหมวกดำพวกนั้นราวกับว่าวสายป่านขาด ลอยออกไปจนกระทั่งชนเข้ากับรถที่จอดอยู่ไกลกว่าสิบเมตร ถึงได้หยุดลงแต่รถพวกนั้นเมื่อถูกคนพวกนี้ชนกลับไถลไปข้างหลัง ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบนพื้นหิมะ“พวกแกทำไมถึงเลวอย่างนี้ ลอบลงมือข้างหลังผู้หญิง”ฉินเฉาราวกับยกไก่ เขายกร่างของเหลียงเสี่ยวเฉินขึ้น จากนั้นก็โยนเธอเข้าไปในรถของเขา จากนั้นก็ปิดประตูพร้อมกับล็อกไว้“ที่นี่ไม่มีเรื่องของเธอแล้ว คอยอยู่ในรถเป็นเด็กดีซะ”“ฉินเฉา ฉันคิดว่าแกกลัวจนไม่กล้าออกมาซะแล้ว”ชายผอมสูงฝั่งตรงข้ามเยาะเย้ยฉินเฉายิ้ม จากนั้นก็หยิบบุหรี่ออกมาคาบไว้ในปาก “ถ้าฉันจำไม่ผิดล่ะก็ ฝั่ง
