ตรงข้ามคงจะเป็นพี่สือสินะ”ชายผอมสูงหน้าเปลี่ยนสี ดันหมวกขึ้นสูง แล้วก็จริง เป็นสือที่มีใบหน้าน่ากลัว“นายฉลาดมาก เพราะงั้นก็ตายไวๆ ซะ”“เฉินสีทนไม่ไหวแล้วเหรอ?” ฉินเฉาพิงรถ พร้อมกับจุดบุหรี่ให้ตัวเองไม่หยุด เพราะวันนี้หิมะตก ทำให้ไฟแช็กจุดยาก แต่เมื่อดูจากท่าทางของเขา ราวกับไม่เห็นกลุ่มหมวกดำอยู่ในสายตา “ถึงได้ส่งคนพวกนี้มาจัดการฉัน”“แกมันเป็นหนามตำตาพ่อบุญธรรม มีแกอยู่ ทำให้เขาไม่อาจนอนหลับได้เต็มตา”สือพูดอย่างตรงไปตรงมา “เพราะงั้น แกจงตายซะ”“แต่ฉันกลับตรงกันข้ามเลย” ฉินเฉาสะบัดมือเมื่อจุดไฟแช็กไม่ติดแล้วพูดว่า “ฉันแทบไม่สนใจอะไรเฉินสีเลย เกือบจะลืมเขาด้วยซ˺า ถ้าเขาไม่มายุ่งกับฉัน บางทีเขาอาจจะมีชีวิตได้นานกว่านี้”“ตลก” สือพูด “ที่นี่ไม่ใช่เมืองตงชวน หรือว่าเมืองจงชวน แกไม่มีอิทธิพลอะไรที่นี่ ถ้าพ่อบุญธรรมอยากกำจัดแก นับเป็นเรื่องง่ายๆ”“นายเข้าใจผิดแล้ว” ในที่สุดไฟก็ติดสักที เปลวไฟลุกพรึบ ฉินเฉารีบจุดบุหรี่ในปาก “ฉันไม่ใช่เจ้าพ่อ เหตุผลที่คนในเมืองตงชวนเรียกฉันว่านายท่านฉิน เพราะว่าฉันคือฝันร้ายของพวกเขา”“วันนี้ ฉันจะทำให้แกรู้เอง ว่าอะไรที่เรียกว่าฝันร้ายที่แท้จริง”สือโบกมือ “ลุย”กลุ่มหมวกดำรอบๆ ลุยเข้าไปทันที“หึหึ….” ฉินเฉาไม่เคลื่อนไหว เขาก้มเอวลง แล้วพูดว่า “เมื่อเป็นอย่างนี้ ฉันจะเล่นเป็นเพื่อนพวกแกเอง”สายตาของคนพวกนั้นพลันมีท่าทางตกใจตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ที่ใต้เท้าของฉินเฉา
