ลออกมาความคิดชั่วร้ายของเจ้านี่ ทำเอาฉินเฉาพูดไม่ออกโชคดีที่นานาน้อยฟังไม่เข้าใจฉินเฉาเหยียบเท้าเจ้าอ้วนนี่ จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ดูเหมือนต้องเรียกแท็กซี่ส่งพวกนี้กลับแล้ว เราไปกันเถอะ นี่ก็ดึกแล้ว พนักงาน เก็บตัง”ฉินเฉาร้องบอกแน่นอนว่าต่อให้ตอนนี้ปวดจนหัวแทบระเบิดก็ยังต้องจ่ายตังผู้จัดการใหญ่รวมยอดแล้ววิ่งมา พูดขึ้นว่า “คุณฉิน ทั้งหมดราคา115,830 สำหรับคุณเอาเลขกลมๆ ไปเลย 110,000 ถ้วน”“ไม่ต้องเอาเลขกลมๆ หรอก ไม่ต้องเก็บเลยดีกว่า”ฉินเฉาหยอก“เอิ่ม….” ผู้จัดการใหญ่อ้าปากค้าง เงินแสนกว่านี่ มันเยอะเอาเรื่องอยู่นา“หึหึ ล้อเล่นน่า เอาบัตรนี่ไป”ฉินเฉาพูดจบก็หยิบบัตรเครดิตของตัวเองวางลงบนถาดของผู้จัดการ“คุณฉิน รอสักครู่ครับ”บัตรเครดิตสีทองใบนั้น ทำให้ซูเม่ยจ้องตาโตเธอเปิดร้านขายเสื้อผ้า แม้ว่าจะไม่มีบัตรนี่ แต่ก็เคยเห็นคนรวยใช้บัตรนี้เหมือนกันได้ยินมาว่าบัตรใบนี้สามารถถอนเงินได้ถึงหนึ่งแสนหยวน คนที่จะใช้บัตรใบนี้ได้ ไม่เพียงแต่ต้องรวยเท่านั้น แต่ต้องมีฐานะด้วย ในเมืองซู่หนานแห่งนี้ เหมือนจะมีบัตรทองใบนี้แค่สิบคนเรื่องพวกนี้ แน่นอนว่าฉินเฉาไม่รู้ บัตรใบนี้ ก่อนที่จะจากมา หยูลู่เป็นคนยัดให้เขาขณะเดียวกัน บนตัวเขายังถือบัตรของแบงก์ชาติที่อันชิงไป่อิงมอบให้เขาไว้ด้วย“คุณฉิน บัตรของคุณครับ นี่บิล”ความเร็วของผู้จัดการไวมาก เหมือนว่าเขาจะวิ่งมา เพราะหลังมาถึง เขาถึงกับหอบหน่อยๆฉินเฉารับบัตรมา
