นาและซูเม่ยจึงได้หัวเราะแล้วถามออกมา“พี่ใหญ่ฉิน ยังไม่ได้ถามเลย สองคนนี้คือ…..”“นี่คือเพื่อนบ้านฉันเอง คนนี้คือพี่สาวซู และนี่คือลูกสาวของพี่สาวซู เป็นน้องสาวของฉัน ชื่อว่าหลี่นา”“ที่แท้ก็เป็นน้องสาวของพี่ใหญ่ฉิน!”หลิวชวนหันหน้าไป “ยังไม่รีบเรียกคุณหนูอีก!”“คุณหนู!” ยังคงเรียกอย่างไม่เป็นระเบียบอีกครั้งหลี่นาอดยิ้มออกมาไม่ได้หลิวชวนไม่อาจปั้นหน้าไว้ได้ ขณะที่กำลังจะระเบิดความโกรธก็ได้ถูกฉินเฉาขวางไว้“หลิวชวน มือขวานายเปื้อนเลือดอะไรมา”“นี่” หลิวชวนยกมือขวาของตัวเองขึ้นมาดู เป็นเรื่องจริง มือของเขามีเลือดเปื้อนอยู่ “นี่ไม่ใช่ของผม วันนี้ผมไปถนนถังเป่ย ไปจัดการเรื่องในถิ่นของผม พี่ใหญ่ฉินคงไม่รู้ บ่อนในถนนแห่งนั้นเป็นของผม แต่ว่าโคตรแม่ง โชคไม่ดีที่วันนี้มีเจ้าหน้าขาวที่เรียกว่าอู๋ยี่หมิงได้ถูกตัดนิ้วพร้อมกับนอนกองอยู่ในนั้น ทำให้ผมต้องไปจัดการ แม่งเอ๊ย ถ้าผมรู้ว่าใครมาก่อเรื่องที่ถิ่นผมล่ะก็ ผมจะหั่นมันให้เป็นชิ้นๆ!”เคล้ง…..ส้อมที่ซูเม่ยจับอย่างยากลำบากตกลงบนจานอีกครั้งฉินเฉามองไปที่ซูเม่ยคราหนึ่ง จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างช้าๆ ว่า“ไม่ต้องไปหาแล้ว นิ้วของอู๋ยี่หมิงฉันเป็นคนตัดเอง”เคล้ง…. ครั้งนี้มีดของซูเม่ยตกตัด…. ตัดนิ้ว?ไม่ใช่ฉินเฉาบอกเธอว่าเขาและเพื่อนตำรวจของเขาโน้มน้าวอู๋ยี่หมิงได้เหรอ“อะไรนะ! พี่ใหญ่ฉินเป็นคนตัด!”หลิวชวนมองไปที่ซูเม่ยแปลกๆ คราหนึ่ง จากนั้นก็พูดว่า “ตัดได้ดี!แม่ง ไ
