น่อยเหรอ”“นี่ นั่นกับคนอื่น” ผู้จัดการใหญ่พูดยิ้มๆ “กับคุณฉินนั้นต่างกัน”ผู้จัดการใหญ่คนนี้ทั้งเคารพและหวาดกลัวฉินเฉาเขามาโรงแรมนี้สองครั้ง แต่ละครั้งต้องมีเรื่องทุกทีไปแต่ครั้งสุดท้ายที่พวกตำรวจแสดงท่าทีต่อเขา ฐานะของเขาต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน กับคนแบบนี้ เขาต้องประจบเอาใจไว้ก่อนแน่นอนว่านี่ก็เพื่อประโยชน์ของตัวเขาเอง“หึหึ ผู้จัดการเฉิน ไม่ต้องเกรงใจหรอก วันนี้มีคนอื่นเลี้ยงแล้ว ช่วยพาเราไปที่โต๊ะที”ฉินเฉาเกรงใจผู้จัดการเฉิน ตัวเขาจะให้คนที่เคยเจอกันสองครั้งเลี้ยงได้ยังไงมันไม่ใช่ความคิดที่ดี ตัวเขาต้องการคบเพื่อนแบบจริงใจมากกว่า“เอาล่ะ คุณฉิน คุณเจียง ตามผมมา ที่เดิมนะครับ?”“อืม” ฉินเฉาพยักหน้า ตำแหน่งติดหน้าต่าง ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายซูเม่ยเดินตามไป ขณะที่ในใจก็คิดไม่หยุดดูเหมือนตัวเธอจะคิดผิดซะแล้ว คนของโรงแรมไม่ได้เลี้ยงทุกคนแต่นี่เป็นเพราะฉินเฉา ทำให้ผู้จัดการใหญ่ต้องการที่จะเลี้ยงพวกเธอ?เสี่ยวฉินคนนี้ยากจนมานาน ทำไมถึงได้ไปรู้จักคนอย่างเจียงตงได้กัน?ช่างไม่เข้าใจจริงๆ ….ขณะที่ซูเม่ยจมอยู่ในจินตนาการ ทุกคนก็เดินมาถึงชั้นสามในตำแหน่งข้างหน้าต่าง ทุกคนพากันสงสัย ผู้จัดการใหญ่ถึงกับมาต้อนรับด้วยตัวเอง ยิ่งกว่านั้น ยังรับออเดอร์ด้วยตัวเองอีกต่างหาก“เอานกกระทาสไลซ์บาง ฟัวกราส์ราดซอสบลูเบอร์รี่ หอยทากฝรั่งเศส ซุปกั้ง เนื้ออเมริกัน กุ้งลายเสือ และก็ไวน์แดง”เจียงตงร่ายร
