“พี่ฉินเฉา เปิดประตูเร็ว หนู หลี่นาเอง!”ข้างนอกประตู เสียงสดใสของหลี่นาดังเข้ามาฉินเฉายิ้ม เดินไปเปิดประตู และก็จริง ข้างนอกยืนไว้ด้วยสาวน้อยที่มัดผมหางม้า ในชุดนักเรียนสีน˺าเงิน มองมาที่ฉินเฉาด้วยสีหน้ามีความสุขหลี่นาที่กลับมาจากโรงเรียนได้ยินจากซูเม่ยมาว่าฉินเฉากลับมา จึงรีบมาหาฉินเฉาโดยที่ยังไม่ทันได้วางกระเป๋า“เลิกโรงเรียนแล้วเหรอ สาวน้อย”ฉินเฉายื่นมือไปลูบหัวหลี่นาอย่างหมั่นเขี้ยว“โอ๊ย บอกหลายครั้งแล้วว่าอย่าลูบหัวผู้อื่น!”หลี่นาปัดมือฉินเฉาออกพร้อมกับเบ้ปากแล้วพูดว่า “แล้วก็ผู้อื่นไม่ใช่เด็กแล้ว อีกเดี๋ยวก็จะเป็นนักเรียนมหาลัยแล้ว!”“อีกห้าเดือนก็จะสอบแอดมิชชั่นแล้ว เธอกังวลกับเรื่องนั้นก่อนดีกว่า”“ใช่แล้ว เพราะเข้ามหาลัยแล้ว ก็สามารถมีความรักได้”หลี่นายิ้มฉินเฉาหมดคำพูด เข้ามหาลัยแล้วมีความรักได้? ทุกวันนี้มีตรรกะอย่างนี้ด้วย“อย่าไปคิดเรื่องไร้สาระ ทำข้อสอบให้ดี ถ้าสอบเข้ามหาลัยได้ พี่มีของขวัญจะให้”“จริงเหรอ?”หลี่นากระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข “พี่ฉินเฉาจะให้ของขวัญอะไรหนู!”“ไม่บอก ไว้ถึงเวลาเดี๋ยวก็รู้เอง” ฉินเฉาจงใจทำให้เป็นปริศนา“ขี้ตืด” หลี่นาบุ้ยปาก “ไม่ใช่ว่าซื้อลูกอมสองเม็ดมาหลอกหนูหรอกนะ ถ้าจะให้ของขวัญละก็… อืม ของนั้นต้องไม่ต˹ากว่าร้อยนะ”ฉินเฉาหมั่นเขี้ยว เอามือขยี้ผมหลี่นาอีกครั้ง “วางใจได้ ราคามากกว่านั้นเยอะ”“อย่าซื้อของแพงสิ!”หลี่นาน้อยรีบพูด “สักร้อยหนึ่งก็พอ!
