อืม เอาเป็นตุ๊กตาตัวใหญ่เท่าคนก็พอ!”หลี่นาจับแขนฉินเฉาเขย่าไปมา แล้วพูดว่า “ยังไม่มีใครเคยซื้อให้หนูเลย!”“ก็ได้ ก็ได้ ไม่ใช่แค่ตุ๊กตาตัวใหญ่หรอกเหรอ ไม่ต้องรอสอบหรอกเดี๋ยวพี่ซื้อให้เลย” ฉินเฉาพูด“ไม่เอา ผู้อื่นจะเอาเป็นของขวัญสอบเข้า!”หลี่นาน้อยพูดอย่างมั่นใจ “จะว่าไปแล้ว พี่ฉินเฉาไม่ได้ทำงาน แล้วทำไมถึงมีเงินซื้อของแพงได้!”“ฮ่าๆ ๆ พี่ของเธอได้งานแล้ว”ในใจฉินเฉาพูดว่า สาขาที่เจ็ดก็นับว่าเป็นงานใช่มั้ย?“แย่แล้ว ถ้าพี่ได้งานแล้ว งั้นหนูก็ต้องให้ของขวัญพี่บ้าง!”เห็นสองคนคุยกันที่หน้าประตู ไม่รู้ทำไม ซูเม่ยพลันเกิดสัญชาตญาณของผู้หญิงเธอรีบเข้าไปแยกทั้งสองคนทันที“นานา เสี่ยวฉิน อย่าเอาแต่คุย ไปกันได้แล้ว”“ครับ พี่สาวซู”“รู้แล้วค่ะแม่!”ทั้งสองคนตอบกลับไปนี่ทำให้ในใจซูเม่ยยิ่งร้อนรน เธอเริ่มคิดว่าที่ชวนฉินเฉากินข้าววันนี้เหมือนกับเชิญหมาป่าเข้าบ้านยังไงยังงั้นแต่จะให้กลับคำก็คงไม่ได้ เพราะได้ตกลงกับคนอื่นไปแล้ว จะเปลี่ยนก็จะกลายเป็นที่น่าหัวเราะไป“เสี่ยวฉิน บอกสิว่าวันนี้อยากกินอะไร”“ผมกินอะไรก็ได้ครับ นานาน้อยเลือกสิ”“อะไรก็ได้ที่อร่อย!” หลี่นากลับไปวางกระเป๋าไว้ในบ้าน จากนั้นก็เดินแกว่งหางม้าของเธอ แล้วพูดว่า “หนูได้ยินมาว่าพี่ช่วยแม่ไว้ แต่แม่ไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร ฮึ่ม เพราะงั้นต้องกินของอร่อย ทำให้แม่ต้องเสียเลือดบ้าง!”ฉินเฉาพูดในใจ เรื่องพวกนั้น จะบอกกับเธอได้ยังไง“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อ
