อู๋ยี่หมิงเหลือบตามอง เห็นรอยหมัดบนประตูเหล็ก สีหน้ายิ่งเบ้หนักไปใหญ่เมื่อเป็นอย่างนี้ ตัวเขาได้แต่ยอมรับชะตา ดูท่าวันนี้ตัวเขาคงวิ่งไปเจอตอเข้าให้แล้ว“นายท่าน ผม ผมมีตาแต่ไร้แวว วันนี้ได้ไปตอแยคุณ ผม ผมอู๋ยี่หมิงมันขยะ นายท่านอย่าได้ลดมือลงมาหาเรื่องคนชั้นต˹าอย่างผมเลย”อู๋ยี่หมิงมีสกิลการเอาตัวรอดสูง ร่างที่อ่อนแรงคุกเข่าลงต่อหน้าฉินเฉา พร้อมกับขอร้องซ˺าไปซ˺ามาฉินเฉาไม่พูดอะไร เพียงแต่หยิบมีดที่ลูกน้องของเจ้ามือบ่อนทิ้งไว้ยามที่รีบจากไปขึ้นมา ก่อนที่จะเดินไปหาร่างอู๋ยี่หมิงอย่างช้าๆเขายื่นแขนออกไป ยกอู๋ยี่หมิงขึ้นไปวางบนโต๊ะพนัน“อู๋ยี่หมิง เรื่องที่แกด่าฉัน ฉันไม่ติดอะไร ฉันไม่เสียแรงมาหาเรื่องแกเพราะเรื่องแค่นั้นหรอก”ฉินเฉายกเท้าขึ้น เหยียบร่างอู๋ยี่หมิงไว้ ทำให้เขาขยับไม่ได้ขณะเดียวกัน เขาก็ใช้มีดแคะเล็บของเขาด้วยท่าทางเกียจคร้าน“นายท่านผู้สูงส่ง…. ปล่อยคนตัวเล็กๆ อย่างผมไปเถอะ….”“หุบปาก!”พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ใช้มีดนั่นปักลงบนโต๊ะพนันตรงหน้าอู๋ยี่หมิงประกายของมีดทำให้อู๋ยี่หมิงตัวสั่นพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว“บิดายังพูดไม่จบ ใครให้แกสอดขึ้นมา!”ฉินเฉาตวาดจนอู๋ยี่หมิงตัวสั่นด้วยความกลัว เขาไม่กล้าพูดออกมาอีก เขากลัวว่าถ้าพูดออกมา จะไปตอแยนายท่านผู้นี้จนโมโหออกมาแล้วเอามีดนั้นเสียบตัวเอง“ฉันคงจะไม่มาหาแก ถ้าคนที่แกไปหาเรื่องไม่ใช่หลี่นาน้อยของฉันทั้งยังไปโกงเงินค่าเรียนของเธอ หึหึ เร
