อยอย่างกังวล เธอเฝ้ารอเขากลับมาทั้งวัน แต่ยังไม่เห็นตัวฉินเฉาเลย“เขาคงไม่หลอกฉันใช่มั้ย?”ซูเม่ยคิดในใจเธอคิดอย่างระวัง หรือว่าบางทีฉินเฉาอาจจะนำเงินแสนหนึ่งที่อู๋ยี่หมิงโกงไปกลับมาได้จริงๆแม้แต่ตำรวจ กว่าจะจับตัวได้ยังต้องใช้เวลานานซูเม่ยเอามือตบหน้าผากตัวเอง ในใจก็คิดว่า ตัวเองช่างโง่จริงๆถูกอู๋ยี่หมิงหลอกไม่พอ ตอนนี้ยังมาโดนฉินเฉาหลอกอีกโอ้ผู้ชายสมัยนี้ ช่างไว้ใจอะไรไม่ได้จริงๆเธอยืนขึ้น เตรียมปิดประตู แต่ในตอนนี้เอง ได้มีมือที่แข็งแกร่งจับประตูเธอไว้“พี่สาวซู อย่าเพิ่งรีบปิดประตูสิ!”ซูเม่ยมองออกไป แล้วก็เป็นฉินเฉาจริงๆ ด้วยเธออดไม่ได้ต้องตกใจ หรือว่าเขาจะนำเงินกลับมาได้จริงๆ?“เสี่ยว เสี่ยวฉิน….”“พี่สาวซู นี่คือเงินของคุณ” ฉินเฉาหยิบกระดาษปีกหนึ่งยัดใส่มือซูเม่ยซูเม่ยรู้สึกถึงของในมือ ในใจก็พลันมีความสุข“เอากลับมาได้จริงๆ?”ซูเม่ยมีท่าทางไม่เชื่อเล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มนับกระดาษในมือจากนั้นก็พลันประหลาดใจ“เสี่ยวฉิน นี่ไม่ใช่แล้ว ทำไมมันเป็นแสนห้าได้ล่ะ?”“อืม ห้าหมื่นนั่นเป็นเพราะอู๋ยี่หมิงรู้สึกละอายใจ จึงได้ใช้มันชดเชยให้กับพี่สาวซู”ฉินเฉายิ้มแหะๆ จากนั้นก็พูดว่า “ผมและเพื่อนตำรวจของผมหาอู๋ยี่หมิงเจอ จากนั้นก็จับเขาได้ จากนั้นเขาบอกว่าจะไม่ทำอย่างนี้อีก แล้วเขายังบอกว่า เงินที่เพิ่มมานี้ ให้ถือว่าเป็นทุนการศึกษาของหลี่นาน้อย”“นี่! ดูเหมือนว่าอู๋ยี่หมิงคนนี้คงไม่ได้กินยาผิดหรอกใช่ม
