ั้ย”ซูเม่ยคิดในใจ ขณะที่มองไปที่ฉินเฉาด้วยสายตาที่พึงพอใจ“เสี่ยวฉิน ครั้งนี้ต้องขอบคุณนายมาก ตอนนี้พี่สาวซูค่อนข้างตึงมือหน่อยๆ ไม่สามารถเลี้ยงอาหารโรงแรมนายได้ แต่พี่สาวซูจะเตรียมอาหารดีๆ ไว้ เย็นนี้นายมากินข้าวเย็นที่บ้านพี่สาวซูเป็นไง พี่สาวเลี้ยงเอง”ฉินเฉาฟังซูเม่ยพูดว่าค่อนข้างตึงมือเล็กน้อย แล้วยิ้มในใจ แต่ยังไงผู้อื่นก็เก็บเงินไว้เพื่อหลี่นาน้อย เขาก็ไม่พูดอะไรอีกยังไงก็ตาม เขาก็ทำการแก้เผ็ดเพื่อนบ้านขี้เหนียวคนนี้ ฉินเฉาจึงแกล้งเป็นพูดอย่างประหลาดใจ“พี่สาวซู ผมช่วยนำเงินแสนห้ากลับมาให้! คุณกลับชวนผมกินข้าวที่บ้าน นี่ออกจะมากเกินไปแล้ว!”“อ่า? นี่ ฉัน…..”ในใจซูเม่ยก็พูดว่า คนอื่นช่วยนำเงินกลับมาให้ตัวเองแสนห้า แต่ตัวเองกลับเลี้ยงอาหารในบ้าน ถ้าพูดตามเหตุผลแล้ว นี่ก็ออกจะไม่ยุติธรรม“เลี้ยงข้าวผมข้างนอกเป็นไง พี่สาวซู”ฉินเฉาพูดต่อ“เรื่องนี้ ไว้หลี่นากลับมา เราค่อยไปพร้อมกันแล้วกัน”ซูเม่ยเจ็บปวดใจ หนี้หนนี้ยังไงก็ต้องใช้ เพื่อจะได้ไม่ติดหนี้บุญคุณอีก“ตามนั้นครับ!”ฉินเฉาพยักหน้า “งั้นผมกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”ทุกวันใส่แต่สูท ทำให้ฉินเฉารู้สึกไม่สบายแปลกๆ ซูเม่ยแอบคิดในใจ ฉินเฉาได้งานแล้ว ทั้งยังใส่สูท ราวกับเป็นเจ้าใหญ่นายโตก็ไม่ปานดูเหมือนว่าเจ้าหนูนี่จะตั้งตัวได้แล้วทั้งสองคนต่างคนต่างคิด จากนั้นก็แยกย้ายเข้าห้องใครห้องมันทันทีที่ฉินเฉาเข้าห้องมา ก็รู้สึกได้ถึงฝุ่นที่จับต
