เซียนมากมายอยากประจักษ์ความงาม แต่น้อยคนนักจะได้เห็นอย่างแท้จริง
“เจียงผิงอัน? แซ่เจียง? ในภพเซียนไม่มีตระกูลใหญ่ใดใช้แซ่เจียง หากเป็นแค่ขุมกำลังทั่วไป ตาเฒ่าผู้นี้คงรับเป็นศิษย์แล้ว”
เซียนจำนวนมากปรากฏตัวตามกัน เรืองรัศมีจนฟ้าดินล้วนหม่นหมอง
เซียนทั้งหลายล้วนแล้วมาเพราะเจียงผิงอัน
สายตาศิษย์ทั่วไปมากมายมองเจียงผิงอันอย่างสุดริษยา การเป็นที่สนใจของยอดฝีมือมากมายเช่นนี้หมายความว่า จากวันนี้ไปเขาจะเลิศล ้าทะยานฟ้า นี่คือโอกาสยิ่งใหญ่
ทว่า ยามเซียนเหล่านี้สืบข้อมูลของเจียงผิงอันผ่านป้ายเทวะ สีหน้าของพวกเขาพลันแปรเปลี่ยน ความคาดหวังบนใบหน้าเลือนหาย
“เฮ้อ”
ชายหนุ่มผมแดงรูปงามถอนหายใจแล้วจากจร
ดวงตาของนางเซียนอันดับหนึ่งฉายประกายสงสาร “สวรรค์สั่งประหารแล้ว”
เซียนจากทั่วทิศซึ่งเดิมอยากมารับศิษย์เองก็พากันแยกย้าย
เซียนเหล่านี้ปรากฏตัวไว แต่ก็หายไปไวเช่นกัน
ผู้ฝึกตนมากมายจังงัง
“เกิดอะไรขึ้น? เซียนเหล่านี้ไฉนไปเสียแล้วล่ะ?”
