คิดอย่างนี้ ซูจีก็อดขนลุกขึ้นมาไม่ได้ พลันดึงแขนออกจากมือของอิ่งตี๋เบาๆจิมอ้าปากค้าง เขาอยู่โรงเรียนนี้มานาน นี่เป็นคนที่สองที่ปฏิเสธเขาคนแรก แน่นอนว่าต้องเป็นแอนนาเมืองจีนเป็นเวลากลางวัน อเมริกาเป็นเวลากลางคืนอิ่งตี๋และซูจีเดินจากห้องสมุดมาถึงถนนสายหนึ่ง“แอนนา เธอเป็นคนจีนเหรอ?” อิ่งตี๋ขณะที่เดินอยู่ก็ถามขึ้น“อืม” ซูจีตอบอย่างระวัง เธอคิดมาตลอดว่าอิ่งตี๋ดูแปลกๆ ดูเหมือนว่าจะเป็นเลสเบี้ยนจริงๆ“เมืองจีนก็ดี ทำไมแอนนาถึงมาเรียนที่อเมริกาล่ะ?”อิ่งตี๋ถาม“เรื่องนี้คงบอกไม่ได้ แต่ที่บอกได้คือฉันต้องกลับไปที่เมืองจีนอย่างแน่นอน” ในสมองซูจีอดนึกถึงภาพของฉินเฉาไม่ได้ เจ้านั่นตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ จะคิดถึงเธอบ้างมั้ย“นี่….” อิ่งตี๋อยู่ๆ ก็เรียกซูจี “ซูจีมีพี่สาวใช่มั้ย แล้วเธอรู้จักชายที่ชื่อฉินเฉาหรือเปล่า?”“ฉินเฉา? เธอก็รู้จักเขาเหรอ?” ซูจีได้ยินชื่อนี้ก็อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้“แน่นอนสิ!” อิ่งตี๋พยักหน้า แล้วพูดว่า “ที่จริงแล้ว ฉันและฉินเฉาเราเป็นญาติห่างๆ กัน น้าของเขาได้มาแต่งงานที่อเมริกานี่ และฉันก็เป็นลูกสาวของน้าของเขา”“จริงเหรอ?” ซูจีเอามือปิดปาก ในตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความสุข “งั้นฉันต้องเรียกเธอเป็นเปี่ยวเจียแล้ว อิ่งตี๋เปี่ยวเจีย!” (คำใช้เรียกลูกพี่ลูกน้องของจีน เปี่ยวเจียเรียกผู้หญิง เปี่ยวเกอเรียกผู้ชาย)“โอ้ ตามใจเธอเลย ฉันได้ยินมาว่า พ่อของแอนนาจับพวกเธอแยกกันจริงเหรอ”“พ่อของฉ
